La mia solitudine

Strano il mio destino Giorgia TESTO

2010-06-12T23:42:00.000+02:00

2010-05-20T15:27:00.002+02:00

Ci sono solo due giorni all' anno in cui non puoi fare niente:

uno si chiama ieri, l' altro si chiama domani,

perciò oggi è il giorno giusto per

AMARE, CREDERE, FARE e principalmente VIVERE!

Dalai Lama

2007-03-13T23:23:00.000+01:00

Io non lo amo perché è bello, ma perché è il mio bambino.
R.Tagore

2006-08-26T02:58:00.000+02:00

Il futuro appartiene a coloro che credono alla bellezza dei propri sogni.

Eleanor Roosevelt

L' INCONTRO

2006-05-31T09:40:00.000+02:00

E iniziamo a parlare,
guardandoci un attimo, schivi, con imbarazzo.
La tristezza chiamava le lacrime,
ma non piangevo; desideravo
prenderti la mano, ma un tremito diffuso
me lo impediva.
Contavi i giorni che mancavano
a un altro appuntamento,
ma entrambi sentivamo nel cuore,
che soli ce ne andavamo per sempre.
Il suono acuto di una campana riempì la stanza.
"Ascolta" dissi "batte forte come un cavallo
che galopa su una strada deserta
e che si perde nella notte scura."
Tacqui stretta tra le tue braccia
finchè il rintocco vinse anche il battito dei nostri cuori.
"non posso andarmene" dicesti,
"la mia vita è qui, in eterno."
Ma te ne andasti.
Tutto era cambiato. Il rintocco giunse sopito,
debole, sempre più fuoco.
Dissi alla notte: "Se smette devo morire."

Katherine Mansfield

'E nel mio sogno...

2006-05-15T10:18:00.000+02:00

'E nel mio sogno un prato tutto verde
solitario, tra due
spalle di monte, e l' erba trema al soffio
dell' ombra.
Di là, nel sole, cantano,
ma il canto va lontano e poi si perde.
Più solitario resta
e più silenzioso,
nel mio sogno, quel prato tutto verde.

Vittoria Aganoor

2006-03-15T17:05:00.000+01:00

Ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινάει με ένα μόνο βήμα.

Λάο-τσε (6ος αιώνας π.Χ.)

2006-01-31T17:19:00.000+01:00

Άνεμος θα γίνω
και θα σε φιλήσω
άνεμος θα γίνω
και θα σε χαιδέψω
ανεμος θα γίνω
για να σε βρίσκω,
όταν ταξιδεύεις
σε αυτή τη γη.
Άνεμος θα γίνω
για να σε οδηγήσω
σε ένα μονοπάτι
μέσα στην καρδιά.
Άνεμος θα γίνω
και θα σε ακολουθώ
γιατί είσαι για μένα
ο λόγος για τον οποίο ζω.

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ ΛΑΛΑ

CUORE

2005-12-06T00:28:00.000+01:00

Quando la mano di un uomo tocca la mano di una donna, entrambi toccano il cuore dell'eternità. - Kahlil Gibran -
Amore, affetto ed amicizia danno emozioni che ti scaldano il cuore. - Anonimo -
La ricchezza del mio cuore è infinita come il mare, così profondo il mio amore: più te ne do, più ne ho, perché entrambi sono infiniti. - William Shakespeare -
Il tuo cuore si trova là dove si trova il tuo tesoro. Ed è necessario che il tuo tesoro sia ritrovato affinché tutto ciò che hai scoperto durante il cammino possa avere un significato. - Paulo Coelho -
L'amore non ha altro desiderio che quello di realizzarsi, ma se amate ed è inevitabile che abbiate dei desideri, fate in modo che essi siano questi: svegliarsi all'alba con le ali al cuore e ringraziare per un altro giorno d'amore. - Kahlil Gibran -

ANIMA

2005-12-06T00:18:00.000+01:00

La solitudine è per lo spirito, ciò che il cibo è per il corpo. - SENECA -
Nel vero amore è l'anima che abbraccia il corpo. - F.NIETZSCHE -
Non uscire fuori di te, rientra in te stesso; la verità sta nell'intimo dell'anima umana. - SANT' AGOSTINO -
Ridere è il linguaggio dell’anima. - P. NERUDA -

2005-12-03T01:21:00.000+01:00

Vi mostrerò un filtro d'amore senza veleni o pozioni magiche.
Eccolo: se volete essere amati, amate.

SENECA

2005-11-27T19:52:00.000+01:00

Cominciate col fare ciò che è necessario, poi ciò che è possibile. E all' improvviso vi sorprenderete a fare l' impossibile.

San Francesco d'Assisi

2005-11-27T19:44:00.000+01:00

Un solo giorno basta a farci un po' più grandi oppure, un'altra volta, un po' più piccoli.

PALL KLEE

...

2005-10-29T23:48:00.000+02:00

Ταξιδευτής τ' ονείρου σ' αναζήτησα
στα ρόδινα ξέφτια της αυγής
και στου γαλάζιου πρωινού την άχνα.
Κι ήτανε, Θεέ μου,
μια αντάμωση αναπάντεχη
που έκανε τη στέρφα γη
ν' ανθοβολήσει
και το βαλτόνερο
να κελαρύσει κρυσταλλένιο.

ΕΛΕΝΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ-ΣΑΑΤΣΑΚΗ

2005-10-20T16:50:00.000+02:00

Happiness is a voyage, not a destination.
There is no better time to be happy than...
NOW!
Live and enjoy the moment.

- Author unknown -

Κάθε μέρα Κυριακή...

2005-09-19T10:33:00.000+02:00

Φιλιά να σου χαρίζω
και να σε ανασαίνω
τα μάτια σου εικόνισμα άγιο
να το βλέπω και να το λαχταρώ
τα χέρια σου κόσμημα που στο λαιμό μου θέλω
και το μπούστο σου μαξιλάρι
να το αγκαλιάζω και να το κεντώ
με λέξεις και φιλιά
και ένα χάδι πορφυρό
τον αναστεναγμό μου να συντροφεύει
κάθε δάκρυ σου
νερό μου και δροσιά
καθώς θα το σβήνω με την αγάπη μου
την δίψα σου η δίψα μου να ανταμώνει
με κάθε σκέψη όνειρο
και κάθε λόγο προσταγή
και τα χείλια σου τα δροσερά
μαλαματένιο κτέρισμα
στον δικό μου ναό
να σε αγαπώ και να σε πιστεύω
το άρωμά σου σαν χαθώ
μαζί μου θα το πάρω
αφέντη μου και οδηγό
και μια λαχτάρα μεγάλη

Γιάννης Παπαδόπουλος

2005-09-13T01:42:00.000+02:00

Scherzando si può dire tutto, anche la verità.

Non è sempre facile dire la verità, specialmente quando si deve essere brevi.

SIGMUND FREUD

" Sabbia e Schiuma"

2005-09-13T01:35:00.000+02:00

Sempre camminerò per queste spiagge tra la sabbia e la schiuma dell'onda.
L'alta marea cancellerà l'impronta e il vento svanirà la schiuma.
Ma sempre spiaggia e mare rimarranno.

KAHLIL GIBRAN

2005-09-13T01:14:00.000+02:00

La vita è un insieme di avvenimenti, di cui l' ultimo potrebbe anche cambiare il senso di tutto l' insieme.

ITALO CALVINO

2005-09-13T01:10:00.000+02:00

La superstizione porta sfortuna.

UMBERTO ECO

2005-09-13T01:04:00.000+02:00

Vivi come se dovessi morire domani. Impara come se dovessi vivere per sempre

GANDHI

2005-09-13T00:47:00.000+02:00

Talvolta ci vuole coraggio anche a vivere.

SENECA

2005-09-11T23:44:00.000+02:00

H αγάπη μοιάζει με το αγριολούλουδο,
που με το παραμικρό κακοπαθαίνει.
Κι ακόμα, μοιάζει με το αγριολούλουδο,
που και στα βράχια ακόμη ανθίζει.

Fern Wheeler

...

2005-09-11T23:04:00.000+02:00

Μακάρι όλες
οι μέρες σου να είναι
ακριβώς όπως εσύ:
γεμάτες ζεστασιά και αγάπη.

Lasciami sanguinare

2005-09-02T11:22:00.000+02:00

Lasciami sanguinare sulla strada
sulla polvere sull'antipolvere sull'erba,
il cuore palpitando nel suo ritmo feriale
maschere verdi sulle case i rami

di castagno, i freschi rami, due uccelli
il maschio e la femmina volati via,
la pupilla duole se tenta
di seguirne la fuga l'amore

per le solitudini aria acqua del Bràtica,
non soccorrermi quando nel muovere
il braccio riapro la ferita il liquido
liquoroso m'inorridisce la vista,

attendi paziente oltre la curva via
l'alzarsi del vento nel mezzogiorno, fingi
soltanto allora d'avermi udito chiamare,
entra nella mia visuale da un giorno

quieto di settembre, la tavola apparecchiata
i figli stanchi d'attendere, i figli
giovani col colore della gioventù
esaltato da una luce che quei rami inverdiscono.

Attilio Bertolucci - Viaggio d'inverno

Η αγάπη έρχεται μέσω internet!!!

2005-09-01T18:19:00.000+02:00

Από το τελευταίο διεθνές συνέδριο della Società Italiana di Psichiatria, μετά από μια έρευνα μιας ομάδας ψυχολόγων με οδηγό τον Tonino Cantelmi, ψυχίατρο και καθηγητή της Ψυχοπαθολογίας στο πανεπιστήμιο Gregoriana της Ρώμης, μέλος της εθνικής επιτροπής του Υπουργείου Υγείας, βγήκε η είδηση ότι μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ένα στα τέσσερα ζευγάρια θα γνωρίζεται μέσω internet . Ακριβώς όπως συνέβη στον Tom Hanks και στη Meg Ryan στην ταινία «You’ ve got mail” , οι οποίοι ερωτεύτηκαν χωρίς να έχουν συναντηθεί, γράφοντας μακροσκελή και παθιασμένα μηνύματα!

Συνέντευξη του καθηγητή Cantelmi

Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να ερωτεύονται μέσω internet χωρίς να έχουν συναντηθεί;

Είναι δυνατόν γιατί είναι πιο εύκολο να εξοικειωθούμε, όταν επικοινωνούμε με αυτό το μέσο το κάνουμε μ’ ένα τρόπο άμεσο και αστραπιαίο πιστεύοντας ότι προστατευόμαστε από μια «απόρρητη ταυτότητα». Στην νορμάλ ζωή υπάρχει ένα εμπόδιο: διστάζουμε να διηγηθούμε τις πιο απόκρυφες σκέψεις μας σ’ έναν άγνωστο. Από τη στιγμή που εξαφανίζεται αυτό το εμπόδιο, οι σχέσεις που ξεκινούν μέσω internet διεγείρουν δυνατά συναισθήματα στους ανθρώπους που εμπλέκονται.

Είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε το internet κυρίως για τα επαγγελματικά μας. Πως είναι να δυνατό να γίνει ένα μέσο κατάλληλο για να γεννηθεί μια ιστορία αγάπης;

Αυτή είναι μια λανθασμένη πεποίθηση. Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι, ακόμα και στο γραφείο, ένα στα τέσσερα e-mails έχει προσωπικό περιεχόμενο. Το internet είναι ένα ισχυρό μέσο, παρουσιάζει μια ανοιχτή πόρτα, μια πρόσκληση προς το «ξεσκέπασμα» των πιο κρυφών μας σκέψεων. Αυτή η εξοικείωση οδηγεί τους ανθρώπους να γνωριστούν, να συναντηθούν ακόμη και να ξεκινήσουν μια ιστορία αγάπης.

Δυο άνθρωποι που βρίσκουν εναρμόνιση στο internet τελικά μπορεί να μην ταιριάζουν στην πραγματική ζωή;

Φυσικά ναι. Μόνο ένα στα δέκα ζευγάρια που γνωρίζονται στο internet καταφέρνει να ξεκινήσει μια αληθινή σχέση.

Γιατί τα υπόλοιπα εννιά ζευγάρια δεν τα καταφέρνουν;

Πρώτα απ’ όλα υπάρχει η φυσική έλξη: μπορεί δύο άνθρωποι να έχουν μοιραστεί διάφορες σκέψεις στο internet αλλά όταν συναντηθούν να μην υπάρξει η αμοιβαία φυσική έλξη. Αλλά υπάρχει μια πιο σημαντική δυσκολία.

Ποια δυσκολία;

Όταν ανοίγουμε ένα παράθυρο της καρδιάς μας σ’ ένα άλλο άνθρωπο, αυτός ο άνθρωπος θα προσπαθήσει να μας παρουσιάσει μια εικόνα του εαυτού του ιδανική και «τέλεια». Μέσα από τα μηνύματα του θα είναι τρυφερός και ευγενικός παρουσιάζοντας όλα τα χαρίσματα του. Μα η πραγματική ζωή είναι άλλο πράγμα: είναι φτιαγμένη από αναταραχές και καθημερινές συνήθειες. Εν συντομία: να ερωτευτείς μέσω internet είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Από τη μια ν’ ανταλλάζεις σκιρτήματα και συναισθήματα είναι πολύ εύκολο. Από την άλλη όμως ρισκάρουμε να ερωτευτούμε μια όψη του ανθρώπου και όχι το σύνολο του που αποτελείται και από ελαττώματα ή συνήθειες που δεν μας αρέσουν. Αυτό βάζει τα ζευγάρια σε κίνδυνο και δύσκολα θα καταφέρουν να κάνουν την σχέση να ωριμάσει.

Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα ζευγάρια είναι καταδικασμένα να χωρίσουν;

Αυτό δεν είναι ένας κανόνας. Αλλά σ’ αυτά τα ζευγάρια το ρίσκο είναι μεγαλύτερο, γιατί μέσω internet είναι εύκολο να ερωτευτείς ένα συγκεκριμένο προτέρημα του άλλου και να πιστεύεις ότι ο χαρακτήρας του εξομοιώνεται με αυτό το προτέρημα. Ένα παράδειγμα: μπορείς να ερωτευτείς ένα άνθρωπο που γράφει ωραία ποιήματα, αλλά μετά ν’ ανακαλύψεις ότι αυτό είναι ένα δευτερεύον μέρος της φυσιογνωμίας του.

Επομένως εσείς μας συμβουλεύετε να προφυλασσόμαστε από αυτό το είδος γνωριμίας;

Το internet έχει γίνει ένα βασικό μέρος της ζωή μας. Αυτό που εισηγούμαι είναι να υπάρχει μια ισορροπημένη στάση: το internet μπορεί να είναι μια αφορμή για μια γνωριμία αλλά δεν πρέπει να γίνει το αποκλειστικό μέρος για ανταλλαγή τρυφερότητας. Οι υγιείς σχέσεις αναπτύσσονται στην πραγματική ζωή: μόνο έτσι θα μπορεί να δημιουργηθεί μια ώριμη σχέση.

Άρθρο από το εβδομαδιαίο περιοδικό "Dipiù" n.35
di Tommaso Varotti

Tι βράδυ Θεέ μου!

2005-08-25T21:55:00.000+02:00

Amore e Psiche {Antonio Canova 1787 - 93}

Θεέ μου, τι νύχτα κι αυτό!
Τι γλύκα που είχε το στρώμα!
Κι ο πόθος πώς έρρεε από
του ενός μες του άλλου το στόμα!
Θεέ μου, αν είναι να' ρθει
ο Χάρος πάνω εκεί να με πάρει
στο διάβολο ας πάει η ζωή
και ό,τι καλό κουβαλάει!

ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ [ 100 μ.Χ. ]

Περιμένοντας...

2005-07-24T14:55:00.000+02:00

Μια συγνώμη να σου ζητώ σαν καλημέρα
και μια καλή κουβέντα μόνο να μου ζητάς
γιατί κουβέρτα και αγάπη θα την κάνεις
ένα χαμόγελο και μια ματιά να σου χαρίζω

κι ας είμαι πιο μικρός και από τον Αυγερινό
και εσύ πιο λαμπρή από την Πούλια στο θέρος
Λιοπύρι να ναι το μυαλό μου και εσύ δροσιά
και όνειρο καράβι δίχως κατάρτι

Να σεργιανίσω την θάλασσα της εμορφιάς σου
και την αγάπη σου να την κουρσέψω
με να σκουτί για πανί
και με μη λησμονεί άνθι για σχοινί

να δέσω την θάλασσα
στεριά να την κάμω
να πατώ όπου πατείς
και τα χνάρια τούτα να τα βλέπω

να γύρω τα βουνά
ακρογιάλι να ναι
με τα νησιά προσκεφάλι
για την ζωή σου

με το άρωμά σου άνεμο
να χαθώ και να το γυρεύω
να αναστηθώ να ζήσω
φιλί μου να σαι αγαπημένο...

...και μαξιλάρι πολύτιμο
κεντημένο με αναστεναγμούς
με την κλωστή της ζήσης
και με δαντέλα από σύννεφα καμωμένη.

Γιάννης Παπαδόπουλος

Aspettando...

Ti chiedo perdono per buongiorno
e vorrei che mi chiedessi una buona parola
così che diventi coperta e amore,
un sorriso e uno sguardo ti donerei

pure se sono più piccolo dell’alba
e tu più brillante del sole nelle messe d’agosto
caldo sarebbe il mio animo e tu saresti la freschezza,
un sogno come nave senza l’albero

potrei solcare il mare della tua bellezza
e il tuo amore corseggiare
con un vestito per vela
e un non ti scordar di me per fune

tenderò il mare
fino a renderlo terraferma
metterò i piedi dove cammini tu
e vedrò le nostre orme

ci sarà la costa
attorno alle montagne
e avrai le isole come cuscino
per la vita

con il tuo profumo per vento
mi perderò e lo cercherò
per risuscitare e vivere
tu sarai il mio bacio amato…

… e un prezioso cuscino
ricamato di sospiri
con il filo della vita
e il merletto scontornato delle nuvole.

* Ringrazio Sabrina per la pazienza che ha avuto nell' aiutarmi a sistemare questa poesia.

...

2005-07-02T19:17:00.000+02:00

E sto abbracciato a te
senza chiederti nulla, per timore
che non sia vero
che tu vivi e mi ami.
E sto abbracciato a te
senza guardare e senza toccarti.
Non debba mai scoprire
con domande, con carezze,
quella solitudine immensa
d'amarti solo io.

Pedro Salinas

trova il tempo

2005-06-20T17:13:00.000+02:00

Trova il tempo
per parlarmi,
trova il tempo
per abbracciarmi,
trova il tempo
per ascoltarmi,
trova il tempo
per guardarmi negli occhi
e vedere quanto
è immenso l’amore per te.

Non rimandare a domani...
Anch’ io sono di passaggio.

Gabriella

Le ali spezzate

2005-06-14T10:26:00.000+02:00

Farò della mia anima uno scrigno
per la tua anima,
del mio cuore una dimora
per la tua bellezza,
del mio petto un sepolcro
per le tue pene.
Ti amerò come le praterie amano la primavera,
e vivrò in te la vita di un fiore
sotto i raggi del sole.
Canterò il tuo nome come la valle
canta l'eco delle campane;
ascolterò il linguaggio della tua anima
come la spiaggia ascolta
la storia delle onde.

Gahlil Gibran

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi

2005-06-11T20:34:00.000+02:00

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi
questa morte che ci accompagna
dal mattino alla sera, insonne,
sorda, come un vecchio rimorso
o un vizio assurdo. I tuoi occhi
saranno una vana parola,
un grido taciuto, un silenzio.
Così li vedi ogni mattina
quando su te sola ti pieghi
nello specchio. O cara speranza,
quel giorno sapremo anche noi
che sei la vita e sei il nulla
Per tutti la morte ha uno sguardo.
Verrà la morte e avrà i tuoi occhi.
Sarà come smettere un vizio,
come vedere nello specchio
riemergere un viso morto,
come ascoltare un labbro chiuso.
Scenderemo nel gorgo muti.

Cesare Pavese

Senza di te

2005-06-06T19:20:00.000+02:00

Non posso esistere senza di te.
Mi dimentico di tutto tranne che di rivederti:
la mia vita sembra che si arresti lì,
non vedo più avanti.
Mi hai assorbito.
In questo momento ho la sensazione
come di dissolvermi:
sarei estremamente triste
senza la speranza di rivederti presto.
Avrei paura a staccarmi da te.
Mi hai rapito via l'anima con un potere
cui non posso resistere;
eppure potei resistere finché non ti vidi;
e anche dopo averti veduta
mi sforzai spesso di ragionare
contro le ragioni del mio amore.
Ora non ne sono più capace.
Sarebbe una pena troppo grande.
Il mio amore è egoista.
Non posso respirare senza di te.

John Keats (1795 – 1821)

Una rosa dal mare

2005-06-03T23:51:00.000+02:00

(unicorno sopra le nuvole)

Tra un attimo e l'altro della vita
c'è una speranza che attende un'altra speranza.
In quel breve spazio abita speso l'amore.
Per ogni difficile amore c'è una speranza più grande
che sta fra un attimo e l'altro del cuore.

Ecco cos'era l'amore:
il dimenticare le cose terrene per annullarsi nell'altro,
il vivere insieme con intensità le piccole cose,
il diventare un'unica essenza,
la forza interiore che rende piccoli gli affanni quotidiani,
perchè sei proiettato nell'altrove nel sentimento d'amore.

Era l'emozione di sentire la sua voce,
di una carezza, dello sfiorarsi delle mani,
dello guardarsi negli occhi e capirsi senza parlare.
Era stringerti forte per dare, era il sapere che c'era l'altro,
il donarsi, una risata complice, lo scopririsi,
per poi amarsi di più e più consapevolmente.

Il cerchio si è chiuso.
Fai parte del mio essere, del mio esistere.
Sei per me l'aria, la luce, la vita, tutto.
Ti sto donando piano il mio cuore.
In ogni cosa che faccio,
in ogni persona che incontro,
vedo te, con il tuo sorriso,
le tue carezze la tua dolcezza.

Romano Battaglia (da Una rosa dal mare )

senza parole....

2005-06-01T00:09:00.000+02:00

La solitudine...

2005-05-29T15:40:00.000+02:00

La solitudine è una tempesta silenziosa
che spezza tutti i nostri rami morti;
e tuttavia spinge le nostre radici viventi
più a fondo nel cuore vivente
della terra vivente

Anima mia

2005-05-29T01:46:00.000+02:00

Anima mia
chiudi gli occhi
piano piano
e come s’affonda nell’acqua
immergiti nel sonno
nuda e vestita di bianco
il più bello dei sogni
ti accoglierà
anima mia
chiudi gli occhi
piano piano
abbandonati come nell’arco delle mie braccia
nel tuo sonno non dimenticarmi
chiudi gli occhi pian piano
i tuoi occhi marroni
dove brucia una fiamma verde
anima mia.

Nazim Hikmet

Il più bello dei mari

2005-05-29T00:41:00.000+02:00

Il più bello dei mari
è quello che non navigammo.
Il più bello dei nostri figli
non è ancora cresciuto.
I più belli dei nostri giorni
non li abbiamo ancora vissuti.
E quello
che vorrei dirti di più bello
non te l'ho ancora detto.

"Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
Το πιο όμορφο παιδί
δε μεγάλωσε ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες
τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις ζήσαμε ακόμα
κι ό,τι πιο όμορφο θα 'θελα να σου πω
δε στο 'πα ακόμα"

Nazim Hikmet

Η Ανεράδα

2005-05-28T19:18:00.000+02:00

Στην χώραν π' αναγιώθηκα
τζιαί 'κόμα αναγιώννουμουν
τζι' άρτζιεψα νάκκον να λαχτώ
τότες εξηφοήθηκα
τα ζώθκια τζ' εν εχώννουμουν
τζ' εξέβηκα να δκιανεφτώ.

Σε μιάν ποταμοδκιάβασην
μιάν λυερήν εσσιάστηκα
νείεν καεί η σταλαμή!
Ούλα τ' αρνίν εις τον τσοκκόν
ο άχαρος επιάστηκα
αντάν πιαστεί μες στην νομήν.

Αντάν με είδεν έφεξεν
τζι ο νους μου εφεντζιάστηκεν
τζ' εφάνην κόσμος φωτερός.
Αντάν μου χαμογέλασεν
παράδεισος επλάστηκεν
ομπρός μου τζ' έμεινα ξερός.

Ευτύς το πας μου έχασα
τον κόσμον ελησμόνησα
τζ' έμεινα χάσκοντα βριχτός.
Είπεν μου: "έλα κλούθα μου"
Τζιαί που καρκιάς επόνησα
τζ' εκλούθησά της ο χαντός.

Λαόνια, κάμπους τζιαί βουνά
αντάμα εδκιαβήκαμεν
γεμάτ' αθθούς τζ' αγκαθερρά
η στράτα δεν ετέλειωννεν
τζιαί δεν εποσταθήκαμεν
ήτουν για λλόου μας χαρά.

Ετρεμεν μεν τζιαί χάσει με
τζ' έτρεμα μεν τζιαί χάσω την
τζιαί μεν της πω τζιαί μεν μου πει
εδίψουν την εκαύκουμουν
τζ' έτρεμα μεν τζιαί πκιάσω την
τζιαί γίνουμεν τζ΄οι δκυό 'στραπή.

Υστερα σγοιάν παράδεισον
εναν βουνόν εφτάσαμεν
ισια με τα 'ψη τ' ουρανού.
Τζει πάνω τζει εκλάψαμεν
αντάμα τζ' εγελάσαμεν
μέσα στους μούσκους του βουνού.

Λαλεί μ' αν είσαι πέρκαλλος
τώρα πιόν μείνε δίχως μου
αν σου αρέσκ' έτσι ζωή
τζιαί ξαπολά 'ναν χάχχανον
ίσια 'νωσα το στήθος μου
πως αλλονάκκον να ραεί.

Είπεν τζ' εγίνην άφαντη
εφτύς π' ομπρός μο' χάθηκεν
σγοιάν άνεμος περαστικός.
Εράην η καρτούλλα μου
ευτύς ο νους μο' στάθηκεν
τζ' είμαι που τότες ξηστηκός.

Οι πλήξες που με τρώασιν
ακόμα 'ν' αφανέρωτες
τζ' εις τα πουλιά που τζηλαδούν
εσιει που τότες όπου δω
τες ανεράδες τρέμω τες
τζιαί πογυρίζω μεν με δουν.

Βασίλης Μιχαηλίδης

Solitudine

2005-05-24T18:03:00.000+02:00

Non sono nata per scrivere
parole
né per dedicarle
né per ispirarle

Non sono nata per sciogliermi
i capelli
né per cantare
quando il mio cuore
piange
né per piangere
quando il mio cuore
canta.

Non sono nata per essere
una figlia
una moglie
una sorella

Io mi sento
una madre senza figli
un fiume senza acqua
un nido senza appigli

Giulia Endemini

Perchè?

2005-05-23T19:38:00.000+02:00

(da L'ALLEGRIA - IL PORTO SEPOLTO)

Ha bisogno di qualche ristoro
il mio buio cuore disperso

Negli incastri fangosi dei sassi
come un'erba di questa contrada
vuole tremare piano alla luce

Ma io non sono
nella fionda del tempo
che la scaglia dei sassi tarlati
dell'improvvisa strada
di guerra

Da quando
ha guardato nel viso
immortale del mondo
questo pazzo ha voluto sapere
cadendo nel labirinto
del suo cuore crucciato

Si è appiattito
come una rotaia
il mio cuore in ascoltazione
ma si scopriva a seguire
come una scia
una scomparsa navigazione

Guardo l'orizzonte
che si vaiola di crateri

Il mio cuore vuole illuminarsi
come questa notte
almeno di zampilli di razzi

Reggo il mio cuore
che s'incaverna
e schianta e rintrona
come un proiettile
nella pianura
ma non mi lascia
neanche un segno di volo

Il mio povero cuore
sbigottito
di non sapere

Carsia Giulia, 1916

GIUSEPPE UNGARETTI [1888 - 1970]

Που κάτω στην τριανταφυλιάν

2005-05-22T12:24:00.000+02:00

Πουκάτω στην τριανταφυλιάν
μια πέρτικά ΄χτισεν φουλιάν.
Μπαίννει τζαι βκαίννει τζαι γεννά
πασαλλοϊτικα αβκά.

Τζαι λάμνει τα φτερούδκια της
τζαι τα γαλατερούδκια της
τζαι ππέφτουν τα τριαντάφυλλα
τζαι τ΄ άσπρα εξηντάφυλλα.

Τζι΄ οι λυερές τα πιάννουσιν
στον κόρφον τους τα βάλλουσιν
τζι΄ αννοίουσιν παρπατησιάν
τζαι παίρνουν τα στην νεκκλησιάν.

Πρώτα ραντίζουν τους Αγιούς
τζι΄ ύστερα τους πνευματικούς
τζ΄ ύστερα νύφφην τζαι γαμπρόν
τζαι πεθθεράν τζαι πεθθερόν.

Είναι τραγούδι του γάμου. Αναφέρεται στο παλιό έθιμο του ραντίσματος των νεόνυμφων με ροδόσταγμα και ροδοπέταλα λίγο πριν την είσοδό τους στην εκκλησία, κατά το έθιμο, ραντίζονταν με ροδόσταγμα και ροδοπέταλα πρώτα οι άγιες εικόνες, μετά οι παπάδες, ακολούθως η νύμφη και ο γαμπρός και τέλος οι συμπέθεροι.

Όπως λέει το τραγούδι, στη ρίζα της τριανταφυλλιάς έχτισε τη φωλιά της η πέρδικα και γέννησε αρκετά και διαφορετικά αυγά (πασαλλοϊτικα). Αλλού αναφέρονται δεκαεννιά αυγά. Με το τίναγμα των φτερούγων της πέφτουν τα ροδοπέταλα. Οι κοπέλες τα μαζεύουν, βγάζουν απ' αυτά ροδόσταγμα και το πηγαίνουν στην εκκλησία για το ράντισμα. Στις πολύστιχες παραλλαγές, η πέρδικα στη συνέχεια γίνεται μια όμορφη κοπελιά. Πετά και φεύγει μακριά και ο νέος που την αγαπά τρέχει και ψάχνει να τη βρει. Ρωτά όποιον συναντήσει στο δρόμο αν είδε την πέρδικά του, περιγράφοντας τα κάλλη της για αναγνώριση.

Παραλλαγές του τραγουδιού υπάρχουν σε αρκετές περιοχές του ελληνικού χώρου. Στη Ρόδο, στη Ρούμελη, στη Μακεδονία, στη Λευκάδα και αλλού. Όλες αυτές οι παραλλαγές, που έχουν την ίδια πλοκή στο στίχο αλλά διαφορετικές μελωδίες, αναφέρουν ότι η πέρδικα έχτισε τη φωλιά ης ΑΠΑΝΩ στην τριανταφυλλιά. Αυτό δεν είναι ορθό στην πραγματικότητα γιατί η πέρδικα ποτέ δεν φτιάχνει τη φωλιά της πάνω σε δέντρα και θάμνους αλλά κάτω στο χώμα, όπως σωστά αναφέρουν οι κυπριακές παραλλαγές (ΠΟΥΚΑΤΩ στην τριανταφυλλιά). Ουκ ολίγες συλλογές Ελληνικών Δημοτικών Τραγουδιών περιλαμβάνουν το τραγούδι αυτό με τίτλο «Απάνω στην τριανταφυλλιά».

Αν μ’ αγαπάς να καρτεράς

2005-05-22T12:20:00.000+02:00

Μεν τους ακούς αγάπη μου
ότι τζαι να σου πούσιν
άλλα θωρούν τζι΄ άλλα δροικούν
τζαι άλλα σου λαλούσιν.

Ρώτα να μάθεις πιο καλά
ποια είναι η αλήθκεια
χάννω για σέναν τα μυαλά
τζι΄ έχω φωδκιάν στα στήθκια.

Αν μ΄ αγαπάς
να καρτεράς σαν καρτερώ
τζαι να σε δω
για να σου πω πως σ΄ αγαπώ.
Αν μ΄ αγαπάς όπως σ΄ αγαπώ
Να καρτεράς σαν σε καρτερώ.

Μεν τους ακούς αγάπη μου
τα όσα τζι΄ αν σου πούσιν
εν ιξηχάννουν μμάδκια μου
καρκιές που αγαπούσιν.

Αλλην πο΄ σεν εν αγαπώ
τζαι ξέρεις το χαρώ σε
πόσες βολές να σου το πω
έλα τζαι καρτερώ σε.

Είναι ένα έντεχνο τραγούδι που γράφτηκε το 1970. Πρωτοκυκλοφόρησε σε μικρό δίσκο το 1972 με ερμηνευτή το Χριστάκη Πιττιρή που είναι ο συνθέτης και στιχουργός του τραγουδιού. Το 1974 με τη φωνή του αξέχαστου Χριστάκη Μάρκου κυκλοφόρησε σε μεγάλο δίσκο με άλλα κυπριακά τραγούδια. Τίτλος του δίσκου ήταν «Από την Κύπρο με αγάπη».

Ζηλότυπη αγάπη

2005-05-21T23:19:00.000+02:00

Πόσο γλυκό είναι να έχεις την αποκλειστικότητα στον έρωτα, να σε λατρεύουν σαν τη μία και μοναδική.

Δεν έχει σημασία πόσο τέλεια - ή ουσιαστικά τέλεια - μπορεί να είσαι σε μια σχέση. Πρέπει πάντα να προσέχεις την Άλλη Γύναικα. Η Άλλη Γυναίκα, είναι οποιαδήποτε γυναίκα που μπορεί να γοητεύσει το δικό μου άντρα, να τον διασκεδάσει, να τον ελκύσει ή ν΄απασχολήσει το ενδιαφέρον του για περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα συνέχεια.
Πρόσεχε, κύριε μου, τη ζήλεια. Είναι το πρασινομάτικο τέρας που χλευάζει τη σάρκα από την οποία τρέφεται...
Θέσε με σφραγίδα στην καρδιά σου, σφραγίδα πάνω στο χέρι σου, γιατί η αγάπη είναι δυνατή σαν θάνατος κι η ζήλεια τόσο σκληρή σαν τάφος.

Η Ροδαφνούσα.

2005-05-21T13:54:00.000+02:00

Κάτω στους πέντε ποταμούς κάτω στες πέντε βρύσες
έσει τρεις κόρες όμορφες τρεις καμαροφρυδούσες.
Την μιαν λαλούν την Αδορούν, την άλλην Αδορούσαν
την τρίτην την καλλύττερην λαλούν την Ροδαφνούσαν.
Τον μήναν που ’γεννήθηκεν ούλλα τα δέντρ’ αθθούσαν
εππέφταν τ’ άθθη πάνω της τζ’ εμυρωθκιοκοπούσαν.
Ροδόσταμμαν η Αδορού, γλυκόν η Αδορούσα
μα το φιλίν του βασιλιά εν για την Ροδαφνούσαν.
«Κάπου ’ν που ’στράφτει τζαι βροντά, κάπου χαλάζιν ρίφκει
κάπου ο Θεός εθέλησεν μιαν χώραν ν’ αναείρει».
«Μήδ’ εν που ’στράφτει με βροντά, μηδέ χαλάζιν ρίφκει
η ρήαινα τες σκλάβες της ξαννοίει να της πούσιν».
Χαπάρκα τζαι μηνύματα της Ροδαφνούς να πάει.
«Άνου να πάμεν Ροδαφνού τζ’ η ρήαινα σε θέλει.»
« Ίντα με θέλ’ η ρήαινα τζ’ ίνταν το μήνυμάν της;
Αν ένι για το ζύμωμαν να πάρω τες σανίδες
τζ’ αν εν για το μαείρεμαν να πάρω τες κουτάλες
ειδέ τζ’ αν ένι για χορόν, να πκιάσω τα μαντήλια».
«Άνου να πάμεν Ροδαφνού τζ’ ότι τζ’ αν θέλεις πκιάε».
Έμπην έσσω τζ’ εφόρησεν ρούχα της φορεσιάς της
μήτε κοντά μήτε μακρυά, όσον της ελιτζιάς της.
Αππέσσω βάλλει πλουμιστά, αππέξω γρουσαφένα
τέλεια που πάνω έβαλεν τα μαρκαριταρένα
’ποδά κομμάτιν λασμαρίν να μεν την πιάσ’ ο ήλιος
’πο τζει μήλον στο σέριν της τζαι παίζει το τζαι πάει.
Πκιάννει το τζείνον το στρατίν, τζείνον το μονοπάτιν
το μονοπάτιν βκάλλει την στης ρήαινας τον πύρκον.
Στέκεται δκιαλοΐζεται: Πώς να την σαιρετίσει;
«Τζαι να της πω μουσκοκαρκιά... μουσκοκαρκιά ’σιει κόγγλους.
Τζαι να της πω τρανταφυλιά... τρανταφυλιά ’σιει αγκάθκια.
Άτ’ ας την σαιρετίσουμεν, σαν πρέπει, σαν αξίζει».
Εξέβην το ’ναν το σκαλίν τζ’ εσούστην τζ’ ελυΐστην
εξέβην τ’ άλλον το σκαλίν τζ’ εψιντροκανατζίστην.
«Ώρα καλή βασίλισσα τζαι ρή(γ)α θυ(γ)ατέρα
που λάμπεις πα’ στον θρόνον σου σαν άσπρη περιστέρα.»
Τζαι πολοάτ’ η ρήαινα μ’ ένα στόμαν γεμάτον:
«Είδα σε τζ’ εσπαγιάστηκα τζ’ εκούμπησα στον τοίχον
τζ’ έχασα τζαι τα λόγια μου που ’σεν να σου συντύχω.
Εγιώ ’δα σ’ εσπαγιάστηκα τζ’ ο ρήας πώς να μείνει!
Έλα να πάμεν Ροδαφνού τζ’ αφταίννει το καμίνιν».
«Δώσ’ μου δκυό ώρες ’πομονήν τζαι δκυό καρτεροσύνην
να βάλω μιαν φωνήν μιτσιάν τζαι μιαν φωνήν μιάλην
πέρκι μ’ ακούσ’ ο βασιλιάς τζ’ έρτει να με ποσπάσει».
« Τζαι βάλε μιάν τζαι βάλε δκυό τζαι βάλε όσες θέλεις
ο βασιλιάς εν μακριά νά ’ρτει να σε ποσπάσει».
Πάνω στο φαν πάνω στο πκιείν, ο βασιλιάς ακούει.
«Μουλλώστε ούλλα τα βκιολιά τζαι ούλλα τα λαούτα
τούτ’ η φωνή που ’ξέβηκεν, εν της Αροδαφνούσας.
Σκλάβοι φέρτε τον μαύρον μου τον πετροκαταλύτην
που καταλυεί τα σίερα τζαι πίννει τον Αφρίτην».
Τζ’ ώσπου να πεί «έσετε γειάν» έκοψεν σίλια μίλια
τζ’ ώσπου να πούσιν «στο καλόν», έκοψεν άλλα σίλια
τζαι με τα νέφη παρπατά τζαι με τον ήλιον τρέσει
στην τρίτην την φτερνιστηρκάν στον πύρκον κατεβαίννει.
«Ελ’ άννοιξε μου ρήαινα τζ’ έχω μιάλην βίαν».
«Έπαρ’ μου λλίην ’πομονήν, όσον πολλύν μιαν ώραν».
Κλωτσιάν της πόρτας έδωκεν μπαίνν’ έσσω καβαλλάρης.
Τζαι βρίσκει την Αροδαφνούν στο γαίμαν τυλιμένην
τζαι βλέπει τζαι την ρήαιναν στα πεύτζια καθισμένην.
Αρπάσσει την Αροδαφνούν στα πεύτζια την καθίσκει
τζ’ αρπάσσει τζαι την ρήαιναν στο γαίμαν την τυλίει.
Την Ροδαφνούν εθάψαν την παπάδες τζαι ’γουμένοι
την ρήαιναν εφάαν την δκυό σσύλλοι πεινασμένοι.

Τραγούδι μεσαιωνικό, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα. Σύμφωνα με τον Λεόντιο Μαχαιρά, ο Φράγκος ρήγας της Κύπρου, Πέτρος Α΄, ερωτεύτηκε παράφορα την αρχόντισσα Τζοάνα Λ’ Αλεμά, χήρα του διοικητή της Χούλου της Πάφου και την άφησε έγκυο. Κατά την απουσία του Βασιλιά στη Γαλλία, η ρήγαινα Ελεονώρα κάλεσε και έφεραν στο παλάτι την αρχόντισσα Τζοάνα. Της έκανε φρικτά βασανιστήρια για να ρίξει το βρέφος, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το βρέφος γεννήθηκε, αλλά κανείς δεν έμαθε ποτέ για την τύχη του. Η δε Τζοάνα κλείστηκε για αρκετό καιρό στην φυλακή από τη ρήγαινα. Όταν ο ρήγας έμαθε τα συμβάντα έστειλε στη ρήγαινα πολύ αυστηρό μήνυμα από τη Γαλλία ότι θα πληρώσει πολύ ακριβά τα όσα είχε κάνει στην Τζοάνα. Τότε η ρήγαινα την έβγαλε από τη φυλακή και την εξανάγκασε να κλειστεί σε μοναστήρι.Ο λαός όμως έβαλε στη θέση της αρχόντισσας μια φτωχή πανέμορφη χωριατοπούλα, τη Ροδαφνούσα και με την πλούσια φαντασία του έδωσε διάφορες τροπές στην ιστορία σε πολλές παραλλαγές. Κράτησε όμως και αρκετά ιστορικά στοιχεία αναλλοίωτα.Το τραγούδι είναι μακροσκελές.

Η Λυερή τζ' ο Χάρος

2005-05-20T11:50:00.000+02:00

Που δύσην ως ανατολήν τζ’ απού βορράν ως νότον
τζ’ απού τα πέρατα της γης τον κόσμον προσκαλώ τον.
Δώστε μου λλίην ακρόασιν για να σας τραουδήσω
τζ’ ούλλους σας μιάλους τζαι μιτσούς εννά σας κλαμουρίσω.
Μια λυερή μια όμορφη πάαιννεν στο περβόλιν
τζ’ εσύναεν τραντάφυλλα τζ’ έκαμνεν τα σερβόλιν.
Ο χάρος την αντάμωσεν στο δρόμον τζαι της λέει:
- Ώρα καλή σου λυερή τζαι κόρη παινεμένη.
- Καλώς τον τζαι τον χάρονταν στον μαύρον καβαλλάρην
που βρέθηκεν στην στράταν μου έννεν καλόν σημάιν.
- Τράβα το κόρη λυερή τ’ αππάριν να ποδρώσει
στον λάκκον τράβα πότισ’ το τζαι πρίχου να νυκτώσει.
- Εν μ’ έμαθεν η μάνα μου κτηνά να βαϊλίζω
την προίκαν μου μερόνυχτα έσει με τζαι πλουμίζω.
- Έναν μαντήλιν κέντα μου στο στήθος μου ν’ απλώσω
τζαι πόσα κάμν’ ο κόπος σου εγιώ να σε πκιερώσω.
- Εν έχω χάροντα τζαιρόν μαντήλιν να κεντήσω
η μάνα μου με καρτερά έσσω μου να γυρίσω.
Τον πάτσον της τον έδωκεν πονεί την τζεφαλήν της
τζ’ η μάνα μεσ’ στα κλάματα της κόρης της λαλεί της:
- Κέντα του κόρη κέντα του πέρκιμον τζαι χορτάσει
βάρτου την μαυροθάλασσαν με το καραβοστάσιν.
Κέντα την γην με τα δεντρά, τον ουρανόν με τ’ άστρη
τους κάμπους τζαι τους ποταμούς τα όρη τζαι τα δάση.
Τζαιρόν ο χάρος εν διά, στην μάναν του την παίρνει
λαλεί της:

- Μάνα μου καλή, μάνα μου παινεμένη,
στρώννε τραπέζιν να δειπνά κρεββάτιν να τζοιμάται,
η λυερή που σούφερα τζ’ εμέναν ν’ αττυμάται.
- Γιέ μου, μεν παίρνεις όμορφες, γιέ μου τες νιές μεν παίρνεις
μεν παίρνεις τα μιτσιά μωρά τζαι μάνες φαρμακώννεις.
- Να μεν παίρνω τες όμορφες, τες νιες να τες λυπούμαι,
να μεν παίρνω μιτσιά μωρά, χάροντας εν λοούμαι.

Το γιασεμί

2005-05-20T11:44:00.000+02:00

Το γιασεμίν στην πόρτα σου γιασεμίν μου
τζήρτα να το κλαδέψω ώχ γιαβρίμ μου
Τζ' ενόμισεν η μάνα σου γιασεμίν μου
πως ήρτα να σε κλέψω, ώχ γιαβρίμ μου

Τα μαύρα μμάδκια τα γλυτζιά γιασεμίν μου
τα φρύδκια τα μεγάλα ώχ γιαβρίμ μου
Εκάμαμμε τζι’ αρνήθηκα γιασεμίν μου
της μάνας μου το γάλαν ώχ γιαβρίμ μου

Το γιασεμίν στην πόρτα σου, γιασεμίν μου
παθθεί το καλοτζιαίριν ώχ γιαβρίμ μου
Μουσκολοά τζιαι σιαίρουνται γιασεμίν μου
παίδκιοι τζιαι νιοι τζιαι γέροι ώχ γιαβρίμ μου

ΜΟΝΑΧΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

2005-05-17T22:10:00.000+02:00

Υπάρχουν ερημικά κοιμητήρια,
τάφοι γεμάτοι κόκαλα δίχως ήχο,
η καρδιά διασχίζοντας μια σήραγγα
σκοτεινή, σκοτεινή, σκοτεινή,
που στα ενδότερά της πεθαίνουμε, όπως σε ναυάγιο,
σα να καταποντιζόμασταν μες την καρδιά,
σα να κατρακυλούσαμε απ' το δέρμα στην ψυχή.

Υπάρχουν πτώματα, υπάρχουν πόδια από γλοιώδη ψυχρή άργιλο,
υπάρχει ο θάνατος μέσα στα κόκαλα,
σαν ήχος καθαρός,
σαν υλακή δίχως σκυλί,
που αναδύεται μεσ' από κάποιες καμπάνες, από κάποιους τάφους,
αυξαίνοντας μέσα στην υγρασία όπως τα δάκρυα ή η βροχή.

Βλέπω, μονάχος, καμιά φορά,
φέρετρα με ιστία,
να σαλπάρουν μαζί με χλωμούς πεθαμένους, και με γυναίκες που έχουν πλεξούδες νεκρές,
μαζί με ψωμάδες λευκούς σαν αγγέλους,
μαζί με κορίτσια στοχαστικά παντρεμένα με συμβολαιογράφους,
φέρετρα ν' αναπλέουν το κάθετο ποτάμι των νεκρών,
το μενεξεδένιο ποτάμι,
προς τα εκεί ψηλά, με τα ιστία φουσκωμένα από τον ήχο του θανάτου,
φουσκωμένα από το σιωπηλό ήχο του θανάτου.

Στο ηχηρό ακρογιάλι φτάνει ο θάνατος
σαν ένα παπούτσι χωρίς πόδι, σαν ένα ένδυμα χωρίς άνθρωπο,
έρχεται να κτυπήσει μ' ένα δαχτυλίδι χωρίς πέτρα και χωρίς δάχτυλο,
έρχεται να φωνάξει χωρίς στόμα, χωρίς γλώσσα, χωρίς λαρύγγι.

Τα βήματά μου ωστόσο αντηχούν
και η ενδυμασία μου αντηχεί, σιωπηλή, σαν ένα δέντρο.

Δεν ξέρω, λίγα καταλαβαίνω, μόλις βλέπω,
όμως θαρρώ πως το τραγούδι του έχει το χρώμα υγρής βιολέτας,
βιολέτας που έχει συνηθίσει το χώμα, γιατί το πρόσωπο του θανάτου είναι πράσινο,
και η ματιά του θανάτου είναι πράσινη,
με τη διαπεραστική υγρασία ενός φύλλου βιολέτας,
και το βαρύ του χρώμα ενός οργισμένου χειμώνα.

Όμως ο θάνατος προχωρεί ανάμεσα απ' τον κόσμο μεταμφιεσμένος σε σάρωθρο,
γλύφει το έδαφος αναζητώντας πεθαμένους,
ο θάνατος βρίσκεται μέσα στο σάρωθρο,
είν' η βελόνα του θανάτου αναζητώντας την κλώστή.

Ο θάνατος βρίσκεται μέσα στα κρεβάτια,
στα μαλακά τα στρώματα στις μαύρες κουβέρτες
ζει ξαπλωμένος, και ξαφνικά φυσάει :
φυσάει μ' έναν ήχο ζοφερό που φουσκώνει τα σεντόνια,
και υπάρχουν κρεβάτια που ταξιδεύουν για ένα λιμάνι
όπου ο θάνατος περιμένει, με στολή ναυάρχου.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

Ίσως η απουσία είναι παρουσία

2005-05-16T17:25:00.000+02:00

'Ισως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,

χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,

χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,

και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

Lo scandalo del contraddirmi...

2005-05-15T14:53:00.000+02:00

Lo scandalo del contraddirmi, dell'essere
con te e contro te; con te nel cuore,
in luce, contro te nelle buie viscere;

del mio paterno stato traditore
- nel pensiero, in un'ombra di azione -
mi so ad esso attaccato nel calore

degli istinti, dell'estetica passione;
attratto da una vita proletaria
a te anteriore, è per me religione

la sua allegria, non la millenaria
sua lotta: la sua natura, non la sua
coscienza; è la forza originaria

dell'uomo, che nell'atto s'è perduta,
a darle l'ebbrezza della nostalgia,
una luce poetica: ed altro più

io non so dirne, che non sia
giusto ma non sincero, astratto
amore, non accorante simpatia...

Come i poveri povero, mi attacco
come loro a umilianti speranze,
come loro per vivere mi batto

ogni giorno. Ma nella desolante
mia condizione di diseredato,
io possiedo: ed è il più esaltante

dei possessi borghesi, lo stato
più assoluto. Ma come io possiedo la storia,
essa mi possiede; ne sono illuminato:

ma a che serve la luce?

Pier Paolo Pasolini [1922 - 1975]

Lo stupore!

2005-05-15T14:24:00.000+02:00

Seno di bosco discende
al ritmo di montuose fiumare.
Questo ritmo mi rivela Te,
il Verbo Primordiale.
Com'è stupendo il Tuo silenzio
in tutto ciò che da ogni dove propala
un mondo reale...
che assieme al seno di bosco
scende giù da ogni versante...
tutto ciò che con sé trascina
l'argentata cascata del torrente,
che dal monte cade ritmato,
trasportato dalla propria corrente...
- dove trasportato?

Che hai detto, torrente di monte?
In che luogo t'incontri con me?
Con me che sono altresì perituro
come te, siffatto...
Ma cosiffatto come te?

(Di fermarmi qui, acconsenti -
consentimi di fermarmi al varco,
ecco uno di questi semplici portenti. )
Non si stupisce una fiumara scendente
e silenziosamente discendono i boschi
al ritmo del torrente
- però un umano si meraviglia.
Il varco che un mondo trapassa attraverso l'uomo
è dello stupore la soglia,
(una volta, proprio questo portento fu nominato "Adamo". )
Ed era solo, col suo stupore,
tra le creature senza meraviglia
- per le quali esistere e trascorrere era sufficiente.
L'uomo, con loro, scorreva sull'onda dello stupore!
Meravigliandosi, sempre emergeva
dal maroso che lo trasportava,
come per dire a tutto il mondo:
"fermati! - in me hai un porto,
in me c'è quel luogo d'incontro
col Primordiale Verbo" -
"fermati, questo trapasso ha un senso,
ha un senso... ha un senso... ha un senso!"

Papa Giovanni Paolo II (Karol Wojtyla) [1920 - 2005]

Lentamente muore

2005-05-14T12:23:00.000+02:00

Lentamente muore chi diventa schiavo dell'abitudine, ripetendo ogni giorno gli stessi percorsi, chi non cambia la marcia, chi non rischia e cambia colore dei vestiti, chi non parla a chi non conosce.
Muore lentamente chi evita una passione, chi preferisce il nero su bianco e i puntini sulle "i" piuttosto che un insieme di emozioni, proprio quelle che fanno brillare gli occhi, quelle che fanno di uno sbadiglio un sorriso, quelle che fanno battere il cuore davanti all'errore e ai sentimenti.
Lentamente muore chi non capovolge il tavolo, chi è infelice sul lavoro, chi non rischia la certezza per l'incertezza per inseguire un sogno, chi non si permette almeno una volta nella vita di fuggire ai consigli sensati.
Lentamente muore chi non viaggia, chi non legge, chi non ascolta musica, chi non trova grazia in se stesso.
Muore lentamente chi distrugge l'amor proprio, chi non si lascia aiutare; chi passa i giorni a lamentarsi della propria sfortuna o della pioggia incessante.
Lentamente muore chi abbandona un progetto prima di iniziarlo, chi non fa domande sugli argomenti che non conosce, chi non risponde quando gli chiedono qualcosa che conosce.
Evitiamo la morte a piccole dosi, ricordando sempre che essere vivo richiede uno sforzo di gran lunga maggiore del semplice fatto di respirare.

Soltanto l'ardente pazienza porterà al raggiungimento di una splendida felicità.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

Due amanti Felici

2005-05-14T12:03:00.000+02:00

Due amanti felici fanno un solo pane,
una sola goccia di luna nell'erba,
lascian camminando due ombre che s'unisco,
lasciano un solo sole vuoto in un letto.

Di tutte le verità scelsero il giorno:
non s'uccisero con fili, ma con un aroma
e non spezzarono la pace né le parole.
È la felicità una torre trasparente.

L'aria, il vino vanno coi due amanti,
gli regala la notte i suoi petali felici,
hanno diritto a tutti i garofani.

Due amanti felici non hanno fine né morte,
nascono e muoiono più volte vivendo,
hanno l'eternità della natura.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

É bello, amore, sentirti vicino a me

2005-05-14T02:04:00.000+02:00

É bello, amore, sentirti vicino a me nella notte,
invisibile nel tuo sogno, seriamente notturna,
mentr'io districo le mie preoccupazioni
come fossero reti confuse.

Assente il tuo cuore naviga pei sogni,
ma il tuo corpo così abbandonato respira
cercandomi senza vedermi, completando il mio sonno
come una pianta che si duplica nell'ombra.

Eretta, sarai un'altra che vivrà domani,
ma delle frontiere perdute nella notte,
di quest'essere e non essere in cui ci troviamo

qualcosa resta che ci avvicina nella luce della vita
come se il sigillo dell'ombra indicasse
col fuoco le sue segrete creature.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

Chino sulle sere

2005-05-14T01:50:00.000+02:00

Chino sulle sere tiro le mie tristi reti
ai tuoi occhi oceanici.

Lì si distende e arde nel più alto fuoco
la mia solitudine che fa girare le braccia come un naufrago.

Faccio rossi segnali ai tuoi occhi assenti
che ondeggiano come il mare sulla riva di una faro.

Conservi solo tenebre, donna distante e mia,
dal tuo sguardo emerge a volte la costa del terrore.

Chino sulle sere getto le mie tristi reti
in quel mare che scuote i tuoi occhi oceanici.

Gli uccelli notturni beccano le prime stelle
che scintillano come la mia anima quando ti amo.

Galoppa la notte sulla sua cavalla cupa
spargendo spighe azzurre sul prato.

ΣΚΥΒΩ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ

Σκύβω στα βράδυα τραβώ τα περίλυπα δίχτυα μου
στους ωκεανούς των ματιών σου.

Εκεί ξαπλώνει και καίγεται στην πιο ψηλή φωτιά
η μοναξιά μου που κουνάει τα μπράτσα σαν ναυαγός.

Κάνω κόκκινα σινιάλα στα απόντα μάτια σου
που κυματίζουν σαν τη θάλασσα στην όχθη ενός φάρου.

Φύλαγες μόνο σκότη, μακρινή και δική μου γυναίκα,
από το βλέμμα σου αναδύεται κάποτε η παραλία του τρόμου.

Σκύβω στα βράδυα ρίχνω τα περίλυπα δίχτυα μου
σε κείνη τη θάλασσα που πάλλει τους ωκεανούς των ματιών σου.

Τα νυχτοπούλια ραμφίζουν τα πρώτα αστέρια
που σπινθηρίζουν σαν την ψυχή μου όταν σε αγαπώ.

Καλπάζει η νύχτα στη μαύρη φοράδα της
σκορπίζοντας γαλάζια στάχυα στο λιβάδι.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

Per il mio cuore

2005-05-14T01:40:00.000+02:00

Per il mio cuore basta il tuo petto,
per la tua libertà bastano le mie ali.
Dalla mia bocca arriverà fino in cielo
ciò che stava sopito sulla tua anima.

È in te l'illusione di ogni giorno.
Giungi come la rugiada sulle corolle.
Scavi l'orizzonte con la tua assenza.
Eternamente in fuga come l'onda.

Ho detto che cantavi nel vento
come i pini e come gli alberi maestri delle navi.
Come quelli sei alta e taciturna.
E di colpo ti rattristi, come un viaggio.

Accogliente come una vecchia strada.
Ti popolano echi e voci nostalgiche.
Io mi sono svegliato e a volte migrano e fuggono
gli uccelli che dormivano nella tua anima.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

Impossible is nothing....

2005-05-14T01:32:00.000+02:00

"Impossibile" è solo una parola pronunciata da piccoli uomini che trovano più facile vivere nel mondo che gli è stato dato, piuttosto che cercare di cambiarlo.
"Impossibile" non è un dato di fatto, è un'opinione...
"Impossibile" non è una regola, è una sfida...
"Impossibile" non è uguale per tutti...
"Impossibile" non è per sempre...

tristezza...

2005-05-14T01:19:00.000+02:00

Mi hanno dato gli occhi e mi hanno detto guarda, mi hanno dato il cuore e mi hanno detto ama, ma non mi hanno detto che con gli occhi piangevo e con il cuore soffrivo.
Che senso ha vivere una vità a metà se la nostra metà non la può vivere con noi?
La violenza e' l'ultimo rifugio degli incapaci!

Το ηλιοβασίλεμα...

2005-05-14T00:46:00.000+02:00

Κάθε μέρα ζητώ από το ηλιοβασίλεμα αυτό που δε μου έδωσε η μέρα.
Τα απαλά του χρώματα δε με ξεγελούν…
Στον ήλιο που χάνεται βλέπω τον εαυτό μου και
περιμένω το σούρουπο για να βρω λίγη ηρεμία…
αλλά ούτε και αυτή είναι ικανή να με κάνει να ξεχάσω γι’ αυτό σήμερα θέλω να χαθώ μαζί σου γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω τις «παγίδες» του αύριο.

(dal mio diario)

Μας φτάνει

2005-05-12T22:18:00.000+02:00

Δε θέλω εγώ να ξέρω, Αγαπημένη,
τι κρύβουν τα μετάξινα μαλλιά σου
που φίλησα και μύρισα χτες βράδυ.
Κι ούτε να μάθω θέλω, αν στ' ασπρα στήθια
π' απόθεσαν τα χέρια μου το χάδι
κρύβεις αγνή ψυχή, γιά κολασμένη.

Ούτε με νοιάζει αν σου 'φυγε το ψέμα
από τη μιαν υπόσχεση στην άλλη,
ή κι αν δε μου ΄πες ούτε μιαν αλήθεια...
Τα λόγια σου με κέρναγαν τη ζάλη
και με λίκνιζαν όμορφα χτες βράδυ,
μου γλυκαναστατώνανε το αίμα.

Δε θέλω γω να ξέρω, να μάθαινω,
αν μέσα στο αψύ, ζεστό κρασί σου
που μου 'δωκες να πιω στη λήκυθό σου,
χτες βράδυ σαν βρισκόμουνα μαζί σου
δε θέλω, λέω, να ξέρω αν στο πιοτό σου
ήταν καμιά σταγόνα πιοτό ξένο.

Δε θέλω εγώ να ξέρω, Αγαπημένη,
αν ήσουνα παρθένα ή πάλι πόρνη,
αν ήσουν αγνή κόρη ή κουρσεμένη.
Ήταν ωραίο το νέκταρ σου σαν πλάνη.
Μ' αγάπησες, σ' αγάπησα μια ώρα
αληθινή κι ολάκερη. Μας φτάνει.

R. TAGORE [1861 - 1941]

Στιγμές στοχασμού

2005-05-06T00:11:00.000+02:00

Αγάπη

Για να μπορέσει η αγάπη να ξεπεράσει τις δοκιμασίες της καθημερινής ζωής, πρέπει να σεβόμαστε τις προσωπικές στιγμές του άλλου, όπως όταν κάποιος κοντοστέκεται για ν' αφουγκραστεί την εσωτερική του φωνή, αντί να είναι συντονισμένος με τον εξωτερικό κόσμο.
Η αγάπη είναι μια ένωση με κάποιον ή με κάτι έξω από τον εαυτό μας, με την προυπόθεση ότι διατηρούμε ξεχωριστή και ακέραιη την ατομικότητα μας.
Τι ανακούφηση, τι ανείπωτη ανακούφιση να νιώθεις ασφαλής με κάποιον, χωρίς να χρειάζεται να ζυγίσεις τις σκέψεις σου ή να μετράς τα λόγια σου, αλλά να τα βγάζεις όλα έξω, όπως είναι, την ήρα και το στάρι μαζί. Σίγουρη πως ένα πιστό χέρι θα τα πάρει και θα τα κοσκινίσει, θα κρατήσει ότι αξίζει να μείνει, κι έπειτα, με μια καλοσυνάτη κίνηση, θ' αποδιώξει τα υπόλοιπα.

Καληνύχτα μάτια μου.

H καρδιά μου...

2005-05-05T20:28:00.000+02:00

Πήγαινε καρδιά μου χωρίς εμένα...
βάλε το πορφυρό φόρεμα σου και μη ντραπείς για τους λεκέδες!
Όλοι θα καταλάβουν...
κάθε λεκές είναι και ένα δικό μου δάκρυ...
Πήγαινε καρδιά μου...
χαιρέτα ότι εγώ αγάπησα...
κι αν κανείς με θυμηθεί και σε ρωτήσει για μένα...
πες ότι ΖΩ... μόνο αυτό... να ξέρεις η σιωπή σου θα με σώσει...

Πήγαινε καρδιά μου...
έχω πολλά να σου πω αλλά φοβάμαι ότι καθυστερώ το ταξίδι σου κι αν σου έλεγα όλα όσα σκέφτομαι τότε θα ήσουν βαρύ φορτίο.
Πήγαινε καρδιά μου...
είναι μακρύς ο δρόμος σου πρέπει να βιαστείς!
Και να θυμάσαι, αν κάποτε θελήσεις να γυρίσεις σε μένα θα με βρεις στην άκρη του κόσμου...
σε μια χαμένη γη μακριά από τη δική μου πατρίδα...

L.F. Buscaglia

2005-05-02T18:55:00.000+02:00

" Να θυμάσαι ότι μια σχέση αγάπης δε χρειάζεται να είναι σχέση απόλυτης συμφωνίας. Είναι δυνατό να εξακολουθούμε να συνυπάρχουμε με αγάπη, αφόσον διατηρούμε το διάλογο. Αν εσύ βλέπεις κάτι άσπρο κι εγώ το βλέπω μαύρο, μπορεί να υπάρχει κάποιο σημείο συνάντησης, μια γκρίζα απόχρωση, απ' την οποία θ' αρχίσουμε να συμφωνούμε. Απ' αυτό το σημείο μπορούμε να επεκτείνουμε τις παραμέτρους της συμφωνίας. Στο τέλος ίσως δεν συμφωνήσουμε ποτέ απόλυτα, αλλά θα φτάσουμε στο σημείο να καταλάβουμε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βλέπει κανείς τα πράγματα"

....κάπου δυο χιλιάδες χρόνια πριν...

2005-05-02T01:34:00.000+02:00

"... χθες το βράδυ σ' ονειρεύτηκα πάλι.
Γλίστρησες μέσ' απ' τα βλέφαρα μου για στερνή φορά.
Η καρδιά μου τραγουδούσε κι εγώ πετούσα στα ουράνια.
Τώρα ο θάνατος δεν θα είναι πια πικρός.
Δεν θα πνιγώ στο σκοτεινό ποτάμι.
Κι όταν έρθει η ώρα αγαπημένε μου,
ίσως η θεά ακούσει την ικεσία μας
και κάνει τα πνεύματα μας να σμίξουν..."

29/03/2005

2005-04-26T16:10:00.000+02:00

... μοιάζει με τους θεούς,
εκείνους που βρίσκονται πιο ψηλά
από κάθε μας όνειρο...
μοιάζει με εκείνους τους θεούς που
σε βλέπουν, σε ακούνε και
χαίρονται το γλυκό σου χαμόγελο
κι ας μη το βλέπω εγώ...
...μέρα και νύχτα εναλλάσσονται στο χρόνο
και δεν ακούνε τη δική μου καρδιά...
ίσως αυτό το ηλιοβασίλεμα να μας οδηγεί
στο τέλος αλλά ευχή το έκανα εγώ ζωή μου...
να διαρκέσει για πάντα...

(dal mio diario)

... η ζωή είναι ωραία όταν την αγαπάς και δεν τη φοβάσαι...

2005-04-23T20:45:00.000+02:00

" Έχω πληγωθεί και δε θα ξαναεμπιστευτώ ξανά κανένα! "
Και τι έγινε που πληγώθηκες λίγο; Ο πόνος διδάσκει. Ζούμε σ' ένα πραγματικά ανόητο κόσμο που πιστεύει ότι όλα πρέπει να βρίσκονται πάντα σε μια ευτυχισμένη αποκορύφωση. Είναι φοβερό! Λίγος πόνος δεν κάνει κακό. Έχω μάθει ένα σωρό υπέροχα πράγματα μέσα από οδυνηρές καταστάσεις. Μάλιστα μερικές φορές χρειαζόμαστε το θάνατο για να μας διδάξει τη ζωή, χρειαζόμαστε τη δυστυχία για να διδαχτούμε τη χαρά.
Γι' αυτό λοιπόν, καλοσώρισε τον πόνο όταν έρχεται. Αποτελεί μέρος της ζωής. Αγκάλιασε τον. Βίωσε τον! Μάθε να τον νιώθεις και πάλι. Μην τον αρνιέσαι. Ναί ίσως να πονάει. Πες όμως δεν πειράζει κι αν πονάει. Φώναξε, ούρλιαξε, δάγκωσε τα σεντόνια σου. Ζήσε τον πόνο. Κλάψε. Χτύπα τη γροθιά σου στο τραπέζι. Θύμωσε! Ασ' το να ξεσπάσει. Και μετά ξέχνα το. Αλλιώς θα το κουβαλάς μέσα σου για πάντα. Και ξέρεις τι συμβαίνει όταν κουβαλάς μέσα σου τον πόνο; Ο πόνος τρέφεται από σένα.

"Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου". Δεν είναι Κακό αυτό. Αγαπάς για ν' αγαπάς και όχι για να πάρεις ανταπόδωση - αυτό δεν είναι αγάπη.
" Όταν ελπίζεις κινδυνεύεις να πονέσεις" και " όταν δοκιμάζεις κινδυνεύεις ν' αποτύχεις". Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Όποιος δε ρισκάρει τίποτε δε κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν' αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, αλλά δε μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δε ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελέυθερος.

Leo Felice Buscaglia

....κάπου δύο χιλιάδες χρόνια πρίν...

2005-04-22T16:05:00.000+02:00

"Δεν κουράζεται ποτέ αυτό το άτιμο Παιδί
εμάς τους άτυχους θνητούς
να σημαδεύει με το βέλος του;
Δεν κουράζεται τάχατες;
Έυκολο θήραμα ο άνθρωπος για τους θεούς.
Δεν μπορεί να ξεφύγει,
δεν μπορεί ν' αντισταθεί,
παρά μόνο αιμοραγεί.
Δεν κουράζεται ποτέ αυτό το άτιμο Παιδί;"

"Όταν αγαπάμε, ελπίζουμε και φοβόμαστε εξίσου.
Είναι τρομακτικό ν' αγαπάς κάποιον
ξέροντας πόσο εύκολα μπορείς να το χάσεις.
Να γιατί κάνω αυτή τη προσευχή σ' Εσένα θεά:
Γιατί φοβάμαι.
Άσε μας λίγο ακόμα μαζί.
Δεν μας αρκούν οι αναμνήσεις.
Τι είναι ένα, δύο, δέκα χρόνια
για μια αθάνατη σαν Εσένα;"

...to be continued

Ποθώ το στόμα σου

2005-04-21T19:01:00.000+02:00

Ποθώ το στόμα σου, τη φωνή, τα μαλλιά σου,
σιωπηλή, πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους,
το ψωμί δεν με τρέφει, η αυγή με ταράζει,
αναζητώ τον υγρό ήχο των βημάτων σου όλη μέρα.

Ορέγομαι το λαμπερό σου χαμόγελο,
τα χέρια σου το χρώμα του άγριου σιταριού,
ορέγομαι τα χλωμά πετράδια των νυχιών σου,
θέλω να καταφάω το δέρμα σου σαν ολόκληρο αμύγδαλο.

Θέλω να καταφάω την ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει
στην ομορφιά σου,
τη μύτη, άρχοντα του αλαζονικού σου προσώπου,
θέλω να καταφάω τη φευγαλέα σκιά απ' τα ματόκλαδα σου.

Και περπατώ πεινασμένη οσφραινόμενη το λυκόφως,
ψάχνοντας για εσένα, για τη ζεστή σου καρδιά,
όπως το πούμα στη χέρσα ερημιά.

PABLO NERUDA [1904 - 1973]

Στιγμές στοχασμού

2005-04-21T01:44:00.000+02:00

Σωστές Σχέσεις

Το περισσότερο που μπορώ να κάνω για το φίλο μου, είναι απλώς να είμαι φίλος του. Δεν έχω πλόυτη να του δώσω. Αν ξέρει ότι είμαι ευτυχισμένος που τον αγαπώ, δε θα θελει τίποτ' άλλο. Δεν κάνει αυτό την αγάπη θεική;
Ένα από τα ομορφότερα χαρακτηριστικά της αληθινής φιλίας είναι το να καταλαμβαίνεις και να σε καταλαμβαίνουν.
Δε μου αρέσει μόνο να μ' αγαπούν, θέλω και να μου το λένε. Το βασίλειο της σιωπής είναι αρκετά μεγάλο πέρα από τον τάφο.

Καληνύχτα μάτια μου!

Πνεύμα

2005-04-21T00:57:00.000+02:00

Είναι ο έρωτας, μέτρο τέλειο και καλεσμένο
πάλι, δικαιολογία υπέροχη κι απρόσμενη, και
η αιωνιότητα: μηχανή αγαπημένη των μοιραίων
φύσεων. Όλοι νιώσαμε τον αιφνίδιο τρόμο
της δωρεάς του και της δικής μας: ω απόλαυση
της υγείας μας, δύναμη της δύναμής μας,
στοργή εγωιστική και πάθος για κείνον, εκείνον
που μας αγαπάει για την ατέλειωτη ζωή του...

Κι εμείς τον ξαναφωνάζουμε κι εκείνος ταξιδεύει...
[...]

Δε θα φύγει, δε θα ξανακατεβεί από έναν ουρανό,
δε θα λυτρωθεί απ' την οργή των γυναικών και τη
χαρά των αντρών κι από την αμαρτία: γιατί είναι
γεγονός, εκείνος υπάρχει, και αγαπιέται.

Ω οι πνοές του, οι κεφαλές του, οι πορείες του:
η τρομερή ταχύτητα της τελειότητας μορφών και
πράξης!

Ω γονιμότητα του πνεύματος και απεραντοσύνη του
σύμπαντος!

Το κορμί του! η ονειρεμένη ανακούφιση, η συντριβή της
χάρης διασταυρωμένη με την καινούρια ορμή!

Η όψη του, η όψη του! όλες οι αρχαίες δεήσεις και οι πόνοι
που ανηψώθηκαν για να τον ακολουθήσουν.

Το φως του! η κατάλυση κάθε οδύνης που αντηχεί και
σαλεύει μέσα στην εντονότερη μουσική.

Το βήμα του! αποδημίες μεγαλύτερες κι από αρχαίες
επιδρομές.

Ω Εκείνος κι εμείς! περηφάνια ευγενέστερη απ' όλες τις
χαμένες χαρές.

Ω κόσμε! και το φωτεινό τραγούδι των καινούριων δεινών!

Μας γνώρισες όλους και όλους μας αγάπησες.
Ας μάθουμε, αυτή τη νύχτα του χειμώνα, απ' ακρωτήρι
σ' ακρωτήρι, από τον ταραγμένο πόλο μέχρι τον πύργο,
από το πλήθος ως την ακρογιαλιά, από βλέμματα σε
βλέμματα, δυνάμεις κι αισθήματα κουρασμένα, να τον
καλούμε και να το βλέπουμε, και να το ξαναδιώχνουμε,
και, κάτω απ' τις παλίρροιες και πάνω απ' τις ερήμους του
νιονιού, ν' ακολουθούμε τα πρόσωπα του, τις ανάσες του,
το κορμί του, το φως του.

ΑRTHUR RIMBAUD [1854 - 1891]

"JP... o Αδίστακτος"

2005-04-18T20:12:00.001+02:00

1. Σ' αγαπώ όχι γι' αυτό που είσαι αλλά γι' αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι μαζί σου.
(Αυτό είναι σημαντική έκφανση όταν κάποιος μοιράζεται κάτι!)

2.Κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τα δάκρυα σου, αυτός που τ' αξίζει σίγουρα δε θα σε κάνει να κλάψεις.
(Λάθος, τα δάκρυα από μόνα τους είναι άξια!)

3.Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος δεν σ' αγαπά όπως θα ήθελες αυτό δε σημαίνει ότι δε σ΄αγαπάει μ' όλο του το είναι.
(Ορθή διατύπωση αλλά όχι απαραίτητα χρήσιμη!)

4.Ένας αληθινός φίλος είναι αυτός που σε παίρνει από το χέρι και σου αγγίζει τη ψυχή.
(Μάλλον το ακριβώς ανάποδο!)

5.Ο χειρότερος τρόπος να νιώσεις την έλλειψη κάποιου είναι να κάθεσαι δίπλα του και να ξέρεις ότι δε μπορείς να τον έχεις ποτέ.
(Μάλλον είναι έλλειψη όταν κάποιος δεν είναι ικανός να είναι δίπλα σου, γιατί εσύ προφανώς που αναρωτιέσαι είσαι ικανή!)

6.Μη σταματήσεις ποτέ να χαμογελάς, ακόμα και όταν είσαι λυπημένη, γιατί δε ξέρεις ποιός μπορεί να ερωτευθεί το χαμόγελο σου.
(Μη σταματήσεις ποτέ να χαμογελάς μπροστά και στη καταστροφή, μπορεί και να την αποτρέψεις!)

7. Μπορεί για τον κόσμο να είσαι μόνο ένας άνθρωπος, αλλά για έναν άνθρωπο να είσαι όλος ο κόσμος.
(Εγωιστικό...αλλά συμφωνώ!)

8.Μην περνάς το χρόνο σου με κάποιον που δεν είναι διατεθειμένος να τον περάσει μαζί σου.
(Αυτό λέγεται και μαλακία!)

9.Μπορεί ο Θεός να θέλει να γνωρίσεις πολλούς "λάθος" ανθρώπους πριν να γνωρίσεις το "σωστό" άνθρωπο.
(Αυτό αφορά τους χριστιανούς! Κανένας άλλωστε δεν είναι τέλειος!)

10.Μην κλαίς για κάτι που τέλειωσε, χαμογέλα γιατί υπήρξε.
(Θα πάρω και τα δύο!)

11.Θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα σε κρίνει, το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να έχεις αυτοπεποίθηση, προσέχοντας ποιόν εμπιστεύεσαι.
(Όταν γεννηθεί αυτός τα λέμε τότε!)

12.Γίνε ένας καλύτερος άνθρωπος και να είσαι σίγουρος ποιός είσαι πριν γνωρίσεις κάποιον άλλο και να περιμένεις απ' αυτον να γνωρίζει ποιός είσαι.
(Το ένα το άλογο άσπρο, το άλλο μαύρο!)

13.Μην ζορίζεσαι, τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν δεν τα περιμένεις.
(Μισό, γιατί χτυπάει ο συναγερμός της Ferrari μου και επιστρέφω!)

"'Ολα αυτά που μας συμβαίνουν, συμβαίνουν για κάποιο λόγο"
("Να είναι αλήθεια όλα μόνο πρέπει και να έχουν θάρρος!")

Gabriel Garcìa Màrquez

2005-04-13T19:01:00.000+02:00

" 13 spunti per la vita"

1.Ti amo non per chi sei ma per chi sono io quando sono con te.

2.Nessuna persona merita le tue lacrime, e chi le merita sicuramente non ti farà piangere.

3.Il fatto che una persona non ti ami come tu vorresti non vuol dire che non ti ami con tutta se stessa.

4.Un vero amico è chi ti prende per la mano e ti tocca il cuore.

5.Il peggior modo di sentire la mancanza di qualcuno è esserci seduto accanto e sapere che non l' avrai mai.

6.Non smettere mai di sorridere, nemmeno quando sei triste, perchè non sai chi potrebbe innamorarsi del tuo sorriso.

7.Forse per il mondo sei solo una persona, ma per qualche persona sei tutto il mondo.

8.Non passare il tempo con qualcuno che non sia disposto a passarlo con te.

9.Forse Dio vuole che tu conosca molte persone sbagliate prima di conoscere la persona giusta, in modo che, quando finalmente la conoscerai, tu sappia essere grato.

10.Non piangere perchè qualcosa finisce, sorridi perchè è accaduta.

11.Ci sarà sempre chi ti critica, l' unica cosa da fare è continuare ad avere fiducia, stando attento a chi darai fiducia due volte.

12.Cambia in una persona migliore e assicurati di sapere bene chi sei prima di conoscere qualcun' altro e aspettarti che questa persona sappia chi sei.

13.Non sforzarti tanto, le cose migliori accadono quando meno te le aspetti.

"Tutto quello che accade, accade per una ragione"

Get Rid of Him (J.V.)

2005-04-07T14:38:00.000+02:00

Απρίλιος 2000

Οφείλετε στον εαυτό σας ν' απαλλαγείται από τον "λάθος" άντρα: τότε θα διαπιστώσετε ότι πολλά ευχάριστα πράγματα θ' αρχίσουν να σας συμβαίνουν.

Πρέπει να τολμήσετε ν΄ αναλάβετε την ευθύνη της ζωή σας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη δύναμη που προσφέρει η αυτοδιάθεση.

Το "ανώτερο" ύφος του ίσως είναι η μάσκα που πίσω της κρύβεται ένα ιδιαίτερα ανασφαλές άτομο.

Αν τον έχετε ξεπεράσει, μην προσπαθείτε να μικρύνετε ώστε να φτάσετε στο δικό του μέγεθος. Αποδεχτείτε την πικρή αλήθεια και συνεχίστε το δρόμο σας.

Ο αιώνιος ψεύτης θα σας κρατάει μονίμως σε αγωνία.Μ' αυτό τον άντρα κινδυνεύεται να πάθετε πολύ περισσότερα από ένα απλό ίλιγγο. Αφήστε τον προτού τρελαθείτε.

Το να ζείτε μέσα σ' ένα ψέμα απαιτεί υψηλό αντίτιμο. Κάνετε τους υπολογισμούς σας και αποφασίστε αν αξίζει τον κόπο.

Αν πρέπει να υποκρίνεστε μόνο και μόνο για να ξεπερδεύετε "μ' αυτό", τότε υπάρχει πρόβλημα.

Ποτέ μην παραδίνετε τα όπλα, μην εγκαταλείπετε τους στόχους σας και οτιδήποτε θεωρείτε ότι είναι σημαντικό, για χάρη κάποιου άντρα!

Η ασφάλεια είναι ένα δεκανίκι. Πρέπει να το πετάξετε μακριά, εάν θέλετε να περπατήσετε.

'Οταν ένας άντρας βασανιστής σας υπόσχεται ότι τα πράγματα θ΄ αλλάξουν, έχει δίκαιο. Σίγουρα θ' αλλάξουν, αλλά προς το χειρότερο!

Ο οποιοσδήποτε άντρας δεν είναι καλύτερος από κανέναν άντρα!

2005-04-06T00:28:00.000+02:00

'Οταν θέλεις να γκρινιάξεις γιατί όλα πάνε στραβά.
Όταν θέλεις να κλάψεις για τις μικρές αδικίες της ζωής.
Εγώ θα σε ακούσω, χωρίς να κουραστώ.
Κι όταν θα' χεις τελιώσει το κλάμα, όταν θα' χεις τελιώσει την γκρίνια, μαζί θα γελάσουμε!

2005-04-01T12:48:00.000+02:00

Παρασκευή 01/04

Ο χρόνος που περνάς, απομακρύνοντας τις καθημερινές έγνοιες για να σκέφτεσαι τον άλλο, είναι χρόνος που ξοδεύεις για να μάθεις.

Σαββατο 02/04

Η ονειροπόληση δεν κάνει καλό στην αυταπάτη μας ότι ελέγχουμε τον εαυτό μας αλλά είναι απέραντα ασφαλής για την ψυχή μας.

Κυριακή 03/04

Δεν είναι ανάγκη όλα τα πράγματα να' χουν νόημα. Μερικά πράγματα απλώς υπάρχουν.

Δευτέρα 04/04

Αυτοί που έχουν κάτι, νομίζουν πως δεν είμαι τίποτα. Αλλά ακόμα και με το τίποτα, είμαι κάτι.

Τρίτη 05/04

Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς και να το πραγματοποιήσεις.

ο δικός μου ήλιος....

2005-03-25T21:46:00.000+01:00

Ένας διαφορετικός ήλιος με φωτίζει και με ζεσταίνει όταν νυχτώσει. Θα μπορούσε να είναι το φώς για μερικούς και ελπίδα για άλλους, μα στην ψυχή μου είναι μόνο δικός μου.
Με κάνει να κλαίω και ν΄αναπνέω...
Με κάνει να γελάω και να βρίζω...
Με κάνει να ζώ και να χαίρομαι...
... αυτός είναι ο δικός μου ήλιος...

Ogni volta

2005-03-25T21:10:00.000+01:00

ogni volta che parlo di te
tu fai parte o non parte di me
ogni volta che piango per te
tu fai parte o non parte di noi
ma mille nuovi amori cercherò
per non amarti più
ma mai nessuno al mondo sarai tu
e stanotte la passi con lei
ma ogni cosa ti parla di noi
ogni frase, ogni gesto che fai
è già stato vissuto da noi
chiudi gli occhi e pensi che
le sue mani, la sua pelle no, non sono me
ogni volta che parli di me
faccio parte o non parte di te
ogni volta che piangi per me
faccio parte o non parte di noi
a tutti i nostri amici
tu dirai di non amarmi più
ma solo io saprò a chi pensi tu
voglio te, voglio te, voglio te
perchè tu fai parte di me
voglio te, voglio te, voglio te
fino all' ultimo sguardo
all' ultimo istante
all' ultimo giorno che avrò

(A.V.)

Προσωπικά...

2005-03-22T12:00:00.000+01:00

Να κοιμάσαι μόνο 4 ώρες δεν κάνει καλό... (ιδίως για τα "κοριτσάκια"!!!!)... το σημερινό ξύπνημα όμως ήταν... Ρέμος με το "Προσωπικά"...

Προσωπικά δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά
μονάχα βήματα θιγμένα ερωτικά
που μ' αναγκάζουνε να φεύγω βιαστικά

Προσωπικά δεν θέλω τίποτα μαζί σου λογικά
μου πάει ο ήχος της φωνής σου τραγικά
και δεν αλλάζω το κορμί σου με την άψογη ζωή σου
τελικά

Προσωπικά εγώ τρελαίνομαι,
το παραμύθι σου και να' μαι και να φαίνομαι
προσωπικά δεν έχω αίσθηση
αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση
προσωπικά

(Προσωπικά, τυχαίνει βράδια με τραγούδια λαικά
ντυμένη κι άδεια κι αφηρημένη γενικά
να μεταφράζω τη σκηνή δραματικά)

Προσωπικά, εμένα ο χρόνος μου γυρίζει κυκλικά
κι αλλάζει ο τόνος μου στο τέλος ειδικά
γι' αυτό να ξέρεις κι επιμένω, κι ας μου το έχεις ξεγραμμένο
οριστικά

2005-03-18T11:43:00.000+01:00

"We can do no great things - only small things with great love"
(Mother Teresa)

2005-03-18T00:39:00.000+01:00

Non possiamo sapere cosa ci potrà accadere nello strano intreccio della vita. Noi però possiamo decidere cosa deve accadere dentro di noi, come possiamo affrontare le cose, e quale decisione prendere, e in fin dei conti è ciò che veramemte conta.
io sono soltanto uno. non posso fare tutto, ma questo non mi fermerà dal fare quel poco che posso
è finita la notte. spegni la lampada fumante nell' angolo della stanza. sul cielo d'oriente è fiorita la luce dell'universo: è un giorno lieto. sono destinati a conosciersi tutti coloro che camminerrano per strade simili.
molti giudicano quello che fai, pochi sentono quello che sei.
le persone migliori si incontrano sempre per caso.
dovunque tu vada, vacci con il tuo cuore.
puoi anche alzarti molto presto ma il tuo destino s'è alzato un'ora prima.

la paura che l'uomo deve più temere è quella degli altri

cos'è la realtà se non la tristezza materializzata...
il pianto è il rifugio delle donne brutte, ma la rovina di quelle attraenti.

2005-03-17T23:52:00.000+01:00

... ανοίγω την πόρτα και βγαίνω έξω, κάνει κρύο, γιατί σ' αυτή τη νύχτα κάθε λεπτό μοιάζει με αιώνα... ακόμα μια νύχτα, που πρέπει να ξεχάσω, niente ti fa capire questa vita poi che senso ha ... μια σιωπή φτιαγμένη για "προσευχή"... forte un dolore sale a farmi male... e va!!... il mio pensiero se ne va... ακολουθώντας ένα δρόμο που ήδη ξέρει... in quale cuore andare e arriverà ... e va... è la mia età che se ne va... και πόση αγάπη φεύγει μαζί της... è questa vita che passa e dove adrà....
... κλείνω την πόρτα και σαν clown σχεδιάζω ένα κόκκινο κύκλο για χαμόγελο... luce bianco sul mio viso... έτοιμη για να ξαναξεκινήσω....

Un Senso

2005-03-17T23:23:00.000+01:00

θέλω να καταλάβω το νόημα αυτής της νύχτας (έστω κι αν αυτή η νύχτα δεν έχει νόημα)
θέλω να καταλάβω το νόημα αυτής της ζωής (έστω κι αν αυτή η ζωή δεν έχει νόημα)
θέλω να καταλάβω το νόημα αυτής της "κατάστασης" (έστω κι αν αυτή η "κατάσταση" δεν έχει νόημα)
θέλω να καταλάβω το νόημα αυτής της "θέλησης" (έστω κι αν αυτή η "θέληση" δεν έχει νόημα)
θέλω να καταλάβω το νόημα αυτής της "ιστορίας" (έστω κι αν αυτή η "ιστορία" δεν έχει νόημα)
...
μπορεί τίποτε να μην έχει νόημα αλλά το αύριο θα έρθει... αύριο μια καινούρια μέρα θα έρθει... είναι ήδη εδώ...

Aπό το Γιάννη με αγάπη

2005-03-16T21:51:00.000+01:00

Τις ώρες δεν πρέπει να προσπαθούμε ούτε να τις γεμίσουμε, ούτε να τις σπαταλήσουμε, μπορούμε καταρχήν να τις χρησιμοποιήσουμε, μόνο για να μετράμε την απόσταση από αυτό που θέλουμε να δημιουργήσουμε ή να εκτιμήσουμε την αντοχή αυτού που δημιουργήσαμε... και έτσι ίσως ν' αντιλαμβανόμαστε πάντα το πεπερασμένο του χρόνου, άρα και της ώρας, όταν τις αντιλαμβανόμαστε απλά ως ένα διάνυσμα...

mamanonmama

2005-03-14T15:56:00.000+01:00

... κοιτάζω το "καινούριο" φεγγάρι και του ζητώ να μου δώσει φως, έτσι θα δώ το σκοτάδι με φαντασία... εκεί που τρέχει το πλήθος ... στο "στόμα" του πεπρωμένου δωρίζοντας ότι καλύτερο έχει στην πιο κοντινή "εξουσία"....
Δεν ξέρω που πάω αλλά ξέρω ότι προχωρώ... περπατώ στο αντίθετο "ρεύμα" και αγνοώ τη φωνή του "άρχοντα"... της κοινής γνώμης... των εύκολων ευκαιριών... των συγνώμη... δεν ξέρω που πάω αλλά ξέρω ότι πάω...
Δεν είμαι η κατάλληλη παρέα για το "παιχνίδι".... μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά.....

2005-03-12T17:42:00.000+01:00

Μη διδάσκεις - μην κάνεις κήρυγμα - μην προσπαθείς να φτάσεις. Αναζήτα μόνο, και όλα θα σου έρθουν ευνοικά.

Παλιά, ήταν φιλοφρόνηση αν έλεγες για κάποιον " Είναι γεμάτος ανθρωπιά".

Ο λόγος μου είναι περιορισμένος, η σκέψη μου φτάνει στο άπειρο.

Όσο λιγότερα επιθυμώ, τόσο περισσότερη ελευθερία έχω.

Υπάρχουν πλήθος σώματα, αλλά τόσο λίγες ψυχές.

2005-03-12T02:26:00.000+01:00

"η ζωή ανήκει σε αυτούς που τολμούν ακόμη να ονειρεύονται και να παλεύουν σκληρά για τα όνειρα τους"
Dead_Poet (07/03/05)

2005-03-06T00:48:00.000+01:00

Λίγα λόγια για να σου κάνουν παρέα αυτές τις μέρες

Κυριακή 06/03/05

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να χαμογελάσεις, γιατί αυτή είναι μια καλή αρχή για τη μέρα σου. Να θυμάσαι ότι το μοίρασμα της χαράς, είτε είναι σωματική είτε συναισθηματική, ψυχική ή πνευματική, στήνει μια γέφυρα ανάμεσα σ' αυτούς που την μοιράζονται. Αυτή είναι η βάση της κατανόησης ακόμα και αυτών που οι δυο τους δεν μοιράζονται. Επιπλέον, μετριάζει την απειλή των διαφορών τους.

Δευτέρα 07/03/05

Το να κάνεις μια δουλειά που πρέπει να γίνεται ξανά και ξανά, σε βοηθάει ν' αναγνωρίσεις τους φυσικούς κύκλους της ανάπτυξης και της παρακμής, της γέννησης και του θανάτου. Έτσι αντιλαμβάνεσαι τη δυναμική του σύμπαντος. "Συνηθισμένη" δουλειά... είναι η δουλειά που βρίσκεται σε αρμονία με την τάξη που αντιλαμβανόμαστε στο φυσικό περιβάλλον.

Τρίτη 08/03/05

Τα γεγονότα της ζωής μας ακολουθούν χρονικά το ένα το άλλο, αλλά διαμέσου της σημασίας τους για μας, βρίσκουν τη δική τους τάξη... το ατέλιωτο νήμα της αποκάλυψης.

Τετάρτη 09/03/05

Μ' αρέσει να σε σκέφτομαι σαν καλλιτέχνη και πως η ζωή σου είναι το σπουδαιότερο αριστούργημα. Κάθε στιγμή είναι στιγμή δημιουργίας και κάθε στιγμή δημιουργίας έχει μέσα της αμέτρητες δυνατότητες.

Πέμπτη 10/03/05

Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς και να το πραγματοποιήσεις.

2005-03-05T13:06:00.000+01:00

...μου έδωσες τη γαλήνη για να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ ν' αλλάξω, κουράγιο για ν' αλλάξω τα πράγματα που μπορώ και τη σοφία για να καταλάβω τη διαφορά...

2005-03-04T20:32:00.000+01:00

Γιάννη,
Σ’ ευχαριστώ που με βοηθάς να γαληνέψω όταν βρίσκομαι σε διαμάχη με τον εαυτό μου.

Κυριακή

2005-03-03T15:26:00.000+01:00

Κλεισμένη σ' ένα δωμάτιο, γεμάτο καπνούς παρέα με ένα computer ... μια βαλίτσα με περιμένει... πρέπει να ετοιμαστώ... πρέπει να πάω να αγοράσω τα τελευταία πράγματα... μα δεν έχω όρεξη για τίποτα... ακόμα δύο μέρες και μετά όλα τελιώνουν... αλλά τι θ΄αρχίσει !!!!!!... όχι, τίποτε δεν τελιώνει, αφού σ' ένα μήνα εδώ θα είμαι πάλι... ουφ δεν με αντέχω πλέον... che tristezza... όσο αγαπώ τη μοναξιά άλλο τόσο μισώ τη μελαχγολία.... θέλω να είμαι μόνη και ευτυχισμένη, όπως παλιά... πότε θα ξαναέρθουν αυτές οι μέρες... ίσως να μιλά η κούραση και το στρες... ποιός ξέρει... ίσως πρέπει να σταματήσω να γράφω... ίσως........

2005-03-02T11:50:00.000+01:00

Ούτε αυτή τη φορά σου βγήκε σε καλό, ακόμα ένα παραμύθι τέλιωσε. Αναρωτιέσαι αν είναι στο DNA σου αυτό το μαρτύριο χωρίς τέλος. Ζείς αυτή την οφθαλμαπάτη με προσοχή και με σύγχυση ναυαγείς σε μένα...
Τον ιό της αγάπης στην ζωή δυστυχώς δεν μπορείς να τον γιατρέψεις μ’ ένα φάρμακο και αυτή η επιδημία, σου μαραίνει τα λουλούδια της καρδιάς σου. Κοιτάς τον ουρανό, χιλιάδες καρδιές πετούν ανά δύο αλλά η δική σου είναι μόνη και κομματιασμένη σ’ αυτο το γαλάζιο φόντο.
Πού τέλιωσε η ζωή σου; Γιατί του έδωσες όλα;
E adesso non ti passa più...

se è vero che ci sei...

2005-02-27T21:41:00.000+01:00

Όταν βλέπω τη θάλασσα, καταλαμβαίνω ότι δύο μάτια είναι λίγα για αυτή την απέραντη κίνηση...Νιώθω ότι είμαι μόνη και περπατώ πίσω από τον κόσμο μα αντιλαμβάνομαι ότι ούτε δύο πόδια φτάνουν για να τον γυρίσεις.... Όταν κοιτάζω τον ουρανό, με τ΄αστέρια του και αυτά που κρύβει... πολλές οι νύχτες που πέρασα μόνη, χωρίς εσένα, δεν μπορώ πια να θυμηθώ...
Και αν είναι αλήθεια ότι υπάρχεις, δείξε μου το γιατί έχω ανάγκη να μοιραστώ όλα αυτά με σένα... είναι ένα μήνυμα για σένα, σου φωνάζω, σε γυρεύω, σε φαντάζομαι... και όλα αυτά πρίν ν’ αλλάξει το φεγγάρι και να έρθει η άνοιξη... αν είναι άλήθεια ότι υπάρχεις να ξέρεις ότι ποτέ δεν έψαξα για κάτι, ίσως γιατί δεν είχα τίποτε για να ψαξω....
μα αν είναι αλήθεια ότι υπάρχεις τότε έλα να διώξεις τη μοναξιά αυτού του άνθρωπου που κατάλαβε τα όρια του σ’ αυτον τον κόσμο...

2005-02-27T15:56:00.000+01:00

Σήμερα έλαβα αυτό το e-mail

Ένας Χ βρέθηκε με την φίλη του Μ σ’ ένα μπαρ. Αυτός ήταν λυπημένος και άρχισε να λέει τα προβλήματα στη φίλη του... προβλήματα στην δουλειά... με τα λεφτά... στη σχέση του με το κορίτσι του...
Όλα φαίνονταν χάλια στη ζωή του.
Η Μ τότε βγάζει ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ και τον ρωτά άν το θέλει... ο Χ τα έχασε και της λέει:
«είναι 50 ευρώ ποιός δεν θα τα ήθελε...»
Τότε αυτή παίρνει το χαρτονόμισμα το τσαλακώνει και το κάνει μια μπαλίτσα και τον ξαναρωτά:
« τώρα το θέλεις» και αυτός απαντά
« μα τί λες, είναι 50 ευρώ, φυσικά και το θέλω αν μου το δίνεις»
Η Μ το ρίχνει στο πάτωμα και το πατάει. Το παίρνει και δίχνοντας του το λερωμένο χαρτονόμισμα, τον ρωτά αν ακόμα το θέλει και αυτός της απαντά:
« δεν κατάλαβα που θέλεις να φτάσεις, αλλά όπως και να το κάνεις είναι ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ και διατηρεί την αξία του έστω και άν είναι λερωμένο!...» τότε αυτή του λέει
« πρέπει να ξέρεις ότι αν μερικές φορές η ζωή σε κάνει να λυγίσεις, εσύ συνεχίζεις να είσαι σημαντικός για μένα, όπως πάντα.... αυτό που πρέπει να ψάξεις είναι πόσο αξίζεις στην πραγματικότητα και όχι πόσο απελπισμένος μπορεί να είσαι σε μια στιγμή της ζωής σου»
Σηκώνεται, του αφήνει το χαρτονόμισμα και του λέει :
« κράτα το πάντα μαζί σου και όταν έρχονται αναποδιές να θυμάσαι αυτή τη στιγμή...αλλά μου χρώστας ένα καινούριο χαρτονόμισμα των 50 ευρώ για να το χρησιμοποιήσω όταν ο επόμενος φίλος το έχει ανάγκη...»

Πόσες φορές αμφιβάλουμε για την αξία μας, τι αξίζουμε πραγματικά και τι μπορούμε να επιτύχουμε?

Προσπάθησε να σκεφτείς λίγο

τους πέντε πλουσιότερους άνθρωπους στον κόσμο
τους τελευταίους πέντε άνθρωπους που βραβεύτηκαν με Νόμπελ
τους τελευταίους πέντε άνθρωπους που βραβεύτηκαν με Όσκαρ

Πώς τα πάς? Χάλια?....Βλέπω δέν θυμάσαι... μην ανυσηχείς, κανείς δεν τους θυμάται....Τα χειροκροτήματα χάνονται, τα βραβεία σκονίζονται, οι νικητές ξεχνιούνται!

Τώρα προσπάθησε να σκεφτείς λίγο

τρεις φίλους που σε βοήθησαν στις δύσκολες στιγμές
μερικούς άνθρωπους που σε έκαναν να νιώσεις ξεχωριστό/η
πέντε άνθρωπους με τους οποίους βγαίνεις και περνάς ωραία

Τώρα πώς τα πάς? Καλύτερα?.... Οι άνθρωποι που σημαδεύουν την ζωή σου είναι αυτοί που ανυσηχούν για σένα, που σε προσέχουν, που κατά κάποιον τρόπο είναι δίπλα σου....

Grazie Sabrina

ti voglio tanto bene

Over the Rainbow

2005-02-26T22:51:00.000+01:00

Somewhere over the rainbow, way up high
There's a land that i heard of, once in a lullaby
Somewhere over the rainbow, skies are blue
And the dreams that you dare to dream, really do come true

Someday I’ll wish upon a star, and wake up where the clouds are far behind me
Where troubles melt like lemon drops, away above the chimney tops
That's where you'll find me
somewhere over the rainbow, bluebirds fly

Birds fly over the rainbow, why then, oh why can't I?

(F. Sinatra)

Μια καινούρια μέρα...

2005-02-26T22:45:00.000+01:00

Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα και άν τύχει να περάσεις από δίπλα μου διώξε τον πόνο. Κράτα μου τα χέρια και δώσ’ μου λίγο χρόνο για να περάσει αυτή η τρικυμία. Θα προσπαθήσω να είμαι ζωντανή και ….δυνατή όσο ποτέ. Εσύ απλώς δώσε μου ένα σημάδι, μια βοήθεια μόνο.
Σε έψαχνα από πάντα... πέρα από κάθε φως, μέσα στους δρόμους που οδηγούν στη καρδιά... Σε έψαχνα στον κόσμο, ανάμεσα στον πόλεμο και στην ειρήνη..... σε έψαξα στα κύματα της θάλασσας που έχουν την θέρμη της αγκαλιάς... αλλά δε σε έψαξα στην MONAΞΙΑ.

...πόση αγάπη χρειάζεται για να καταλάβεις τον πόνο και πόσος πόνος χρειάζεται για να καταλάβεις την αγάπη...

2005-02-26T22:38:00.000+01:00

così vagamente ti immagino
così vagamente ti vedo
così vagamente vorrei parlarti di me
così vagamente vorrei sapere di te
così vagamente ti penso...

K.M.

Θα περάσει....

2005-02-26T15:24:00.000+01:00

Θα περάσει αυτή η αναποφάσιστη στιγμή όπως θα περάσεις και εσύ, θα περάσουν τ’ αστέρια, οι νύχτες οι σκοτεινές, οι φόβοι,.... θα περάσει η βροχή του χειμώνα πίσω από τα θολά παράθυρα... θα περάσουν τα ατέλιωτα τραγούδια που ακούω...θα περάσουν αυτές οι στιγμές της δυστυχίας, θα περάσει αυτή η παράξενη τύχη, θα περάσουν και αυτές οι άσχημες αναμνήσεις της ψυχής μου όπως θα περάσουν και οι ευκαιρίες που φέρνει ο άνεμος....θα περάσουν ακόμα και οι ουρανοκατέβατες αγάπες ....
Ολα θα περάσουν ευτυχώς ή δυστυχώς .....

2005-02-26T00:10:00.000+01:00

Τα αποξηραμένα λουλούδια διατηρούν τη μορφή και το χρώμα τους αρκετό καιρό αφότου κοπούν. Είναι η φωνή της φύσης και εκφράζουν τη φιλία και την αγάπη μέσα από τις αισθήσεις μας - την αφή, την όσφρηση και την όραση.

Μαργαρίτα (ΑΠΛΟΤΗΤΑ, ΑΘΩΟΤΗΤΑ)
Η απλότητα του χαρακτήρα δεν εμποδίζει την απόκτηση σοφίας. (Τ. Μόρλεϋ)
Αμάραντος (ΑΘΑΝΑΣΙΑ)
Ίσως η φύση είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της αθανασίας (Έ. Ρούσβελτ)
Αμβροσία (ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ ΑΓΑΠΗΣ )
Από τη στιγμή που μας αγαπούν οι άλλοι, γινόμαστε σχεδόν απαραίτητοι, κανένας άνθρωπος δεν είναι άχρηστος εφόσον έχει ένα φίλο (Ρ.Λ. Στήβενσον)
Γαρδένια (ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ, ΑΙΩΝΙΑ ΑΓΑΠΗ)
Μερικές φιλίες μεγαλώνουν και ωριμάζουν με τα χρόνια. Γίνονται μέρος της ζωής μας και απλώς τις δεχόμαστε με γλυκιά ευχαρίστηση και χαρούμενη αυτοπεποίθηση. Ανακαλύπτουμε ότι κατά κάποιο τρόπο ξεκουραζόμαστε και εμπνεόμαστε από την σιγουριά της συντροφικότητας, ότι καταλαβαίνουμε και μας καταλαβαίνουν. (Χ. Μπλακ)
Ανεμώνη (ΛΕΠΤΟΤΗΤΑ, ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ)
Η αγάπη δεν έχει καμία σχέση με ότι περιμένεις να πάρεις. Μόνο με ότι προσδοκάς να δώσεις, που είναι και το παν. (Κ. Χέπμπορν)
Χρυσάνθεμο (ΕΥΘΥΜΙΑ)
Αυτοί που φέρνουν το φώς του ήλιου στη ζωή των άλλων δεν μπορούν να το κρατήσουν μακριά από τον εαυτό τους. (Σερ Τ.Μ. Μπάρρι)
Αγράμπελη ( ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ)
Η ικανότητα να διατήρησεις μια φιλία ή μια μεγάλη αγάπη είναι δύο μεγάλες αποδείξεις όχι μόνο για την καλοσύνη της καρδιάς σου αλλά και για τη δύναμη του μυαλού σου. ( Ο. Χάζλιτ)
Τριφύλλι (ΓΙΝΕ ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ)
Η ολοκλήρωση της ύπαρξης βρίσκεται στη μαγεία της ανάγκης ενός μόνο ατόμου. (Βι Πάτναμ)
Κυκλάμινο (ΑΦΟΣΙΩΣΗ)
Κανένας δεν αγαπάει ειλικρινά το Θεό αν δεν αγαπάει ειλικρινά μερικές από τις δημιουργίες του (Μ. Ντε Βαλουά)
Δελφίνιον (ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ )
Δεν μ’ αρέσει να προβληματίζομαι μεταξύ του παραδείσου και της κόλασης – βλέπεις, έχω φίλους και στα δύο μέρη. (Μ. Τουαίην)
Χρυσόβεργα (ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ)
Ο έπαινος είναι η καλύτερη δίαιτα για μας. (Σ. Σμίθ)
Ρείκι ( Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ )
Μη βασίζεσαι ολοκληρωτικά σε κανέναν άλλον άνθρωπο, όσο κι αν είναι αγαπητός. Αντιμετωπίζουμε τις μεγαλύτερες δοκιμάσιες της ζωής μόνοι μας. (Ά. Μακφαίηλ)
Ορτανσία (ΑΠΟΝΙΑ)
Είναι αναμφισβήτητο ότι οι φίλοι σου είναι οι πρώτοι που θα σχολιάσουν τα προσωπικά σου πίσω από την πλάτη σου. (Τ. ΜακΜίλλαν )
Λεβάντα (ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ)
Όσο ο φίλος σου κρατάει τρυφερά και τα δύο χέρια , είσαι ασφαλής, γιατί μπορείς να ελέγχεις τα δικά του (Α. Μπήρς)

( τα υπόλοιπα λουλούδια κάποια άλλη φορά)

Πες μου την αλήθεια για τον έρωτα...

2005-02-24T20:00:00.000+01:00

Κάποιοι νομίζουν πως έφηβος είναι,
Κάποιοι άλλοι πως είναι πουλί,
Κάποιοι τον θέλουν τη γη να γυρίζει,
Και άλλοι σαν μόνο μια ιδέα τρελή,
Κι όταν ρώτησα αυτόν εδώ δίπλα,
Που φαινόταν να ξέρει να πει,
Η γυναίκα του τον τράβηξε μέσα
Και του είπε να μη με ξαναδεί.

Μοιάζει τάχα με τη θαλπωρή της πυτζάμας;
Ή με πιάτο καλού ρεστωράν;
Να βρωμάει σαν να’ τανε λάμας;
Ή θεσπέσια αναδύει μυρουδιά;
Έχει τάχα αγκάθια αφάνας;
Κι αιχμές που κόβουν σαν λάμα;
Ή να είναι σαν χνούδι απαλό;
Αλήθεια πες μου! Τι είναι ο Έρωτας; Σε παρακαλώ!

Οι ιστορικές φυλλάδες τον έχουν
Σε μικρές σημειώσεις χωμένο,
Μα απ’ την άλλη, όλοι τον θέλουν
Μες στους στόλους μας πολυταξιδεμένο.
Σε υπηρεσιακές αναφορές αυτοχειρίας,
Κάθε τόσο τον βρίσκω τρυπωμένο,
Και στις λίστες με τα δρομολόγια των τρένων,
Χάλια, τον έρμο, ορνιθοσκαλισμένο.

Αλυχτάει σαν σκυλί πεινασμένο,
Ή εμβατήρια παιανίζει σαν μπάντα;
Του’ χει κάνει κανένας το σκίτσο;
Στη σκηνή τόνε βγάζουν ή τον αφήνουν στη ράμπα;

Τραγουδά σαν καλός γλεντοκόπος;
Ή σαν πρίμα της όπερας σκούζει;
Και σωπαίνει σαν του λένε “σταμάτα επιτέλους αυτό!”;
Αλήθεια πες μου! Τι είναι ο Έρωτας; Σε παρακαλώ!

Σε μια έπαυλη κρυφοκοίταξα ντάλα καλοκαίρι,
Μπα, πουθενά δεν ήταν εκεί μέσα,
Στου Μπράιτον έψαξα το δροσερό αέρι,
Και στον Τάμεση πήγα πάνω – κάτω,
Δεν ρώτησα ένα αηδόνι που βρήκα,
Ούτε είδα στην ευωδία της τουλίπας,
Πάντως σε βάδισμα κότας δεν ήταν,
Ούτε κάτω από κρεβάτι κρυμμένος.

Του αρέσουν μόνο ενδιαφέρουσες φάτσες;
Αρρώσταίνει τάχα απ’ το ύψος;
Μπας και πάει κάθε μέρα στις κούρσες;
Σαν χόρδη μήπως πάλλεται πάντα;
Πώς αισθάνεται μπροστά στη χλιδή;
Εθνική περηφάνια να νιώθει;
Διασκεδάζει με κάποιο χοντρό χωρατό;
Αλήθεια πες μου! Τι είναι ο Έρωτας; Σε παρακαλώ!

Κι όταν είναι να έλθει, σ’ το λέει, και πώς;
Μ’ ένα νεύμα σαν ξύσιμο μύτης;
Με ένα κτύπημα πρωί – πρωί στην πόρτα;
Ξενυχιάζοντάς σε στο λεωφορείο;
Είναι κάτι σαν αλλαγή του καιρού;
Χαιρετάει μ’ ευγένεια σαν μπαίνει ή όχι;
Και θα με στείλει μεμιάς στον έβδομο ουρανό;
Αλήθεια πες μου! Τι είναι ο Έρωτας; Σε παρακαλώ!

W. H. AUDEN

2005-02-23T22:43:00.000+01:00

Ήρθες και μου είπες τον πόνο σου, είδα τα δάκρυα στα μάτια σου καλέ μου, μου ράγισες την καρδιά...
Πέντε χρόνια είπες της χάρισες και στο τέλος σε πούλησε.... μα αγαπημένε μου φίλε σου λέω μια προδοσία στα είκοσιένα σου χρόνια είναι μια μικρή γεύση της ζωής που ζούμε γιατί θα βρείς πολλές στην πορεία της ζωής σου και αν τώρα νιώθεις πληγωμένος εγώ θα σου σκουπίσω τα δάκρυα υπόσχοντας σου ότι θα είμαι πάντα στο πλάι σου ... όποτε πέσεις και χρειαστείς ένα χέρι να σε βοηθήσει να ορθοποδήσεις το δικό μου θα είναι πάντα απλωμένο....
« Το δειλό χέρι απλώθηκε για να βοηθήσει
Έναν αδελφό που είχε ανάγκη
Μία καλή κουβέντα σε μια στιγμή μεγάλου θρήνου
Που δείχνει ένα πραγματικό φίλο....»
( Κάρολος Ντίκενς )